Mentionsy

Stała się problematyczna, sam Meiasu twierdzi, że to właściwie nie rewolucja kopernikańska, ale ptolemejska, że to właściwie Kant skazał nas na to, żeby trochę

No i ta głęboka właściwie wiara Meiasu w to, że

No nie zostaje dotknięty takim absolutnym, jak mówi to Meiasu, absolutną przypadkowością czy przygodnością właściwie.

No tu właśnie skandalem poniekąd filozofii Meiasu jest to, że oczekuje on kolejnej fazy w postaci nastania formacji, która nie tylko byłaby wyrazem inteligencji, ale spełniałaby wymogi sprawiedliwości jakkolwiek pojętej.

No to właśnie jest skandalem z punktu widzenia Meiasu, i jak gdyby zarodkiem być może jakiejś dyskusji na temat ateizmu również.

No, ale czyni z nich właściwie erupcję, niemalże ex nihilo, jak to mówi Meiasu.

Jak można sobie właśnie wyobrazić, że jesteśmy u progu tego świata, który właśnie wiązałby się z oddaniem sprawiedliwości, a więc i, zdaniem Meiasu, nieśmiertelności człowiekowi.

Otóż uważam, to powiem już trochę poza Meiasu, że być może ten świat potrzebuje odrobiny utopizmu, mesjańskiego właściwie utopizmu.

No u Meiasu?

U Meiasu jest oczywiście głęboka wiara w taką możliwość.

To większa jest historia z tym Meiasu, który próbuje jakiegoś silnego powiązania, bym powiedział, elementu normatywnego z elementem faktycznym.

Meiasu widzi kolejne fazy, by tak rzec, tego odrywania się elementu normatywnego od świata rzeczywistego.

I mi się wydaje, że trzeba pochwalić Meiasu jednak za to, że z takim uporem