Mentionsy

Pan Wancel Schlemmer czeka w korytarzu na parterze.

– Przyszedł pan Wancel Schlemmer – odparł służący spokojnie.

– Kopista, Wancel Schlemmer – powtórzył głośniej.

Podał Schlemmerowi rękopisy.

Schlemmer stał odrętwiały.

Schlemmer odłożył pióro i przeciągnął obolałe pleca.

Panie Schlemmer!

Schlemmer wyszedł w noc.

Schlemmer jednak żałował, że nigdy tak naprawdę nie doświadczył jej w swoim domu rodzinnym.

Gdy doszli do końca jednego z załógów, kuzyn zatrzymał ręką Schlemmera.

Kuzyn obrócił się błyskawicznie i pociągnął Schlemmera za sobą w głąb uliczki.

Obydwoje kucnęli za stosem skrzyń, gdy dźwięk rozmów przybrał na sile i Schlemmer był w stanie usłyszeć strzępki rozmowy.

Schlemmer z miejsca poczuł się nieswojo.

Schlemmer spojrzał na kuzyna kucającego przy sąsiednim nagrobku.

Powoli Schlemmer zaczął odczuwać chłód, wbijający się w niego maleńkimi igiełkami.

Schlemmer czuł, że coś ciągnie go w kierunku posągu.

Schlemmer jednak szybko skrył się ponownie za nagrobkiem.

Każda sekunda wydawała się Schlemmerowi rozciągać do wieczności, podczas gdy jego serce chciało wyrwać się na zewnątrz.

Zapytał Schlemmer cichym głosem.

Odparł Schlemmer z wyraźnym błyskiem szaleństwa w oczach i zimnym potem spływającym mu po karku.

Schlemmer przez moment patrzył na niego osłupiamy.

Następnego ranka Schlemmer niemal biegiem zmierzał na Ungargasse.

Gdy wspięli się po schodach, Schlemmer przelotnie zobaczył, że drzwi do pracowni Gustawa są uchylone.

Schlemmer miał wrażenie, że człowiek stojący przed nim wrzeszcz furii i za moment albo rzuci się na nich, albo zrobi coś sobie.

Schlemmer zdał sobie sprawę, że zupełnie o nim zapomnieli i przypomniał sobie, że widział uchylone drzwi do gabinetu Gustawa.

Schlemmer płynnym krokiem stanął przed półką z książkami i zeszytami.

Schlemmerowi niemal stanęło serce.

Gustaw zabrał ze sobą Schlemmer'a na wypadek, gdyby potrzebował jego pomocy.

Schlemmer dostał krzesło na samym końcu sali tuż przy ścianie.

Schlemmerowi zdawało się, że czuje jego powiew na skórze.

Schlemmer był sparaliżowany strachem.

Mówiąc to, posłał Schlemmerowi lodowate spojrzenia.

Schlemmer wytrzeszczył oczy z przerażenia i starał się krzyknąć, lecz ręka kapłana trzymała jego gardło w żelaznym uścisku.

Schlemmer chwycił obydwiema rękami dłoń kapłana.

Schlemmer patrzył na leżącego Gustawa i poraził go fakt, że buduje się olbrzymie pomniki wielkim postaciom i traktuje je niemal jak bogów.

Której aromat przyjemnie podrażniał noc Schlemmera.

Widząc jak służący się męczy, Schlemmer pomógł mu i zaproponował, że może zostać na noc i w razie potrzeby pomóc.

Kiedy był pewny, że wszyscy już śpią, Schlemmer ostrożnie otworzył drzwi pokoju i wejrzał na korytarz.

Momentalnie zasłona ciemności opadła całkowicie i przed oczami Schlemmera ujawnił się cały skarbiec staroci.

Schlemmer przekopywał kolejne szuflady i skrzynie, gdy natrafił na stos rękopisów.

Schlemmer stał z kamienną twarzą.