Mentionsy

Akurat nie Diablo, chociaż grałem w Diablo 1, ale najbardziej Warcraft i Starcraft.

A ja trochę grywałem w strzelanki w stylu Quake'a i chyba kiedyś opowiadałem tutaj tą historię, co czasem jak jeździliśmy do Wrocławia z rodzicami, to była tam taka jaskinia gier w Empiku i to był pierwszy LAN, z jakim miałem do czynienia i ludzie tam trochę grali właśnie w Starcrafta, w jakieś strategie, ale czasem właśnie w Quake'a i pamiętam jak w Quake'a 2 tam dużo grałem i jeździłem i po prostu spuszczałem łomot studentom.

Szczególnie StarCraft miał, uważam, że bardzo dorosłą historię.

A potem jeszcze w dodatku StarCraft Blood War była taka... Uwaga, będę spojlerował grę sprzed 26 lat.

Ta misja była bardzo, bardzo trudna, ale zasadniczo Starcraft 1 kończył się tak, że czarny charakter wygrywa i tam, no, on mówi o sobie, że ona jest Queen Bitch of the Universe i po prostu, no, morduje całą swoją opozycję i to była taka historia, która jakby, no, wykraczała poza storytelling, który widziałem, a przy tym też była taka bardzo wielowymiarowa i te rasy były takie ciekawe szalenie.

Okazuje się, że to nie jest prawda, że StarCraft zacznął wszystko z Warhammera i że w ogóle StarCraft miał być grą z Warhammera, 40 tysięcy.

Ja mam tylko jeszcze takie jedno przemyślenie a propos gier, o których mówisz, bo ja nigdy się nie lubiłam specjalnie ze StarCraftem chociażby, bo science fiction, oczywiście, że grałam, żeby było jasne, grałam.

No umówmy się, StarCraft to jest sport narodowy w Korei Południowej.

Robiąc już Warcrafta III, gdzie właśnie Arthas się robił złą postacią, Blizzard już próbował wtedy wziąć te lekcje, które wyciągnęli ze Starcrafta i pójść z tym jeszcze dalej.

A mała anegdotka a propos tego, że Starcraft jest sportem narodowym w Korei.