Mentionsy

Czy Felek pomoże Mikołajowi?

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek Wafelek, trochę chrupki, cały czekoladowy i wyjątkowo podekscytowany, stanął przed wielką bramą bazy mikołajowej.

A Felek oczywiście zaliczał się do tej drugiej kategorii.

Zanim Felek zdążył powiedzieć kakao, wokół niego pojawiła się cała elfia ekipa.

Felek rozejrzał się szeroko.

Felek wpatrywał się w cudowną mapę, która mieniła się jak cała ziemia opleciona migotliwymi światełkami.

Ale kiedy Felek miał już o to zapytać, na całej sali rozległa się głośna wrzawa.

Felek podszedł bliżej.

Felek zamrugał z zaciekawieniem.

Felek patrzył zauroczony jak bombki na hologramie zmieniają barwę wraz z emocjami domowników.

Felek przełknął głośno.

Odparł Felek i wskazał palcem na wielką mapę.

Felek poczuł, jak jego czekoladowe serce robi chrup.

Felek zacisnął czekoladowe dłonie, czując w środku chrupiący niepokój.

Felek przełknął czekoladową ślinę.

Felek zamrugał.

Felek pomyślał, że to tak, jakby ktoś zostawił całą tabliczkę czekolady w opakowaniu i nigdy jej nie otworzył.

Felek zrobił krok do przodu.

Tak głuchej, że można było usłyszeć, jak Felek lekko chrupnął ze zmartwienia.

A potem... -"Musimy dowiedzieć się, dlaczego Warszawa zniknęła z mapy świąt", powiedział Felek stanowczo.

Ale tym razem Felek aż przetarł oczy.

Mikołaju... Felek poszedł bliżej.

Nie martwcie się, powiedział w końcu Felek, poprawiając swoją wafelkową czapeczkę.

– zapytał Felek, unosząc wafelkową brew.

Czyli takie świąteczne pamiętniki, tylko bez pisania, mruknął Felek.

Felek uniósł rękę.

Felek pokiwał głową.

Odparł Felek.

Felek poczuł, jak w jego czekoladowej piersi coś zrobiło małe nerwowe chrup.

Wtedy Felek podszedł i położył swoją czekoladową dłoń na ramieniu Mikołaja.

Felek otworzył usta szeroko.

No to mamy ich, powiedział Felek, zakasując czekoladowe rękawy.

A Felek uniósł rękę na powitanie.

W jego bulgotach i gestach Felek rozpoznał cały przebieg wydarzeń.

Felek kiwnął głową.

– On mówi przepraszam – przetłumaczył Felek.

Dodał Felek łagodnie.

Felek uśmiechnął się do nich szeroko.

Felek stał na pokładzie kosmicznego galaretowatego statku.

A Felek, Mikołaj i Paczkuś pochylili się nad ekranem, na którym migały kolejne domy.

Zawałał Felek, zrywając się jak czekoladowy komandos.

– Damy radę – szepnął Felek.

Felek przyłożył palec do ust i przemykał niczym czekoladowy ninja.

– zapytał Felek, przeskakując nad progiem jak wafelkowa ważka.

W jednym domu Felek musiał wykonać absolutnie cichy skok.

W trakcie misji Felek działał jak świąteczny dyrygent.

Felek ocierał czekoladowe czoło, Mikołaj dyszał jak po biegu przez trzy kontynenty, a Paczkuś już nawet nie wiedział, czy krzyczy z ekscytacji, czy ze zdenerwowania.

Felek spojrzał na Mikołaja.

Felek spojrzał na Mikołaja.

A ja do Zuzi, odpowiedział Felek.

W tym samym czasie Felek wylądował na zachód od Warszawy w małej wsi Święcice.

Felek poczuł, jak jego czekoladowe serce robi chrup.

W tym czasie Felek położył prezent pod choinkę.

Felek przyłożył palec do ust.

Felek wpadł do statku jak czekoladowa kometa.

Glob zaczął podskakiwać jak malinowa kulka gumy, a Felek powiedział tylko – na czekoladowej fali święta uratowane.

A Felek Wafelek stał z Mikołajem przy ogromnym oknie i patrzył na rozświetlone miasto.

Felek uśmiechnął się i odpowiedział – i tak smakują święta, kiedy jest w nich odrobina serca.

Felek już poprawia czekoladową czapeczkę, pastuje buciki i nie może doczekać się naszej wspólnej styczniowej przygody.