Mentionsy

Tak, ten większy to Blob, a ten drugi... Tego akurat nie znam.

Blob i druga, mniejsza, galaretowata postać patrzyli na Felka własnymi wielkimi oczami.

Blob podskoczył i zaczął robić szybkie ruchy łapkami.

Blob klepnął go w galaretkowe ramię w stylu – dobrze młody, czas naprawić nasz błąd.

Blob wcisnął duży czerwony przycisk na konsoli swojego statku i w sekundę nad bazą mikołajową pojawił się błękitny błysk.

Blob stuknął w panel.

Na szczęście galaretkowy instynkt Bloba działał bezbłędnie.

Tam, gdzie trzeba było ciszy, Blob wysyłał delikatny impuls mroźnego powietrza, który sprawiał, że domownicy patrzyli w okno zamiast w stronę świątecznej ekipy.

A w jeszcze jednym Blob otworzył maleńki portal, przez który prezent po prostu… pojawił się w szufladzie na skarpetki.

Blob spojrzał na nich swoimi galaretkowymi oczkami, bardzo poważnie, jak na żelkowego pilota, i powiedział ciche BLOB, czyli pozwólcie, że wam pomogę.

Zanim ktokolwiek zdążył o cokolwiek zapytać, BLOB rozbłysnął.

Setki, tysiące, dziesiątki tysięcy mikroskopijnych blobków pofrunęło nad Warszawę.

Statek Blob'a zaczął drżeć, jakby wyczuwał, że czas płynie już nie minutami, a okruszkami sekund.

Powracające na statek mini Blobki łączyły się z powrotem w całość, jeden do drugiego, drugi do kolejnego, aż po chwili Blob znów przybrał swoją postać.

Blob, czyli misja zakończona sukcesem.

Blob otworzył dwa portale jednocześnie.

Blob uniósł wszystkie macki.

W badzie mikołajowej renifery parskały z dumy, elfy nuciły pod nosem kolędy, blob i glob kołysali się jak dwie galaretki, którym odjęto cały stres świata.

Gwiazda wróciła na swoje miejsce, a Blob i Glob obiecali, że następnym razem spróbują lądować w sposób mniej galaretkowy.