Mentionsy

To właśnie ich maskotki, Pierniś i Pierniczek, staną się bohaterami tej opowieści.

Małe figurki w kształcie pierniczków,

Gabrysia sięgnęła po swoją maskotkę, Pierniś, pluszowego pierniczka, którego trzymała pod poduszką na co dzień.

Miłosz podniósł swojego pierniczka z kieszeni bluzy.

Dobry pomysł, przyznał Miłosz i postawił pierniczka obok.

Na ścieżce tuż przy jej stopach stał maleńki pierniczek.

Żywy, ruchliwy pierniczek z lukrowymi oczkami, które mrugały i serduszkiem na brzuchu, które lekko pulsowało ciepłym blaskiem.

Obok nich stał drugi Pierniczek, trochę spokojniejszy, z oczkami zmrużonymi jak u kogoś, kto właśnie przeliczył coś w głowie i wynik mu się nie spodobał.

– Potrzebujemy was – powiedział Pierniczek poważnie.

Pierniczek wskoczył mu na dłoń, lekki jak listeczek.

– Pierniczek – szepnął Miłosz.

Pierniczek stanął na jego dłoni, wyprostował się i poprawił nieistniejącą krawatkę z lukru z miną maleńkiego profesora, który właśnie wyszedł zza katedry.

A potem, ostrożnie, delikatnie, zamknął nad pierniczkiem drugą dłoń.

Pierniczek wtulił się w zagłębienie jego dłoni i mruknął.

Chodźcie, powiedział Pierniczek.

To jest wielki młyn przypraw, powiedział pierniczek, wskazując łapką.

Jak cztery filary piernikowego smaku, dokończył pierniczek z uznaniem w głosie.

Tryby, wyjaśnił Pierniczek.

Pierniś i Pierniczek wymienili spojrzenia.

Jest goryczką, powiedział Pierniczek.

Pierniczek zawahał się.

Tryb serca jest tam, w głębi, powiedział Pierniczek, wskazując łapką środek labiryntu.

Pierniś i Pierniczek, prowadźcie.

To pułapki Gertrudy, powiedział Pierniczek stojąc na dłoni Miłosza.

Pierniś i Pierniczek przyczepili się do ich ramion jak malutkie plecaczki.

Piernicz na jej ramieniu nagle rozjaśniła się.

Pierniczek milczał z miną kogoś, kto właśnie przeliczył coś w głowie i wynik znów mu się nie spodobał.

Musimy dotrzeć do Poznania, powiedział Pierniczek, wskazując łapką na wschód.

Za daleko, żeby iść pieszo, odpowiedział Pierniczek z troską.

Cały czas, dopowiedzieli pierniś i pierniczek chórkiem.

Pierniś i Pierniczek usadowili się na oparciu ławki jak dwie malutkie maskotki piloci.

Małe, gorzkie pierniczki o krzywych uśmiechach i oczach jak czarne porzeczki.

Pierniczek na kolanach Miłosza skulił się jak liść na wietrze, a gorzki wiatr wiał coraz mocniej.

Pierniczek na dłoni Miłosza szepnął.