Mentionsy

Słuchacie Felek Wafelek i tajemnica Buraczanej Kolejki.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek siedział przy burcie z nogami lekko zwisającymi, bo tak miał lepszy widok na wszystko.

Hmm, powiedział Felek, obserwując, jak drzewa przesuwają się po bokach w księżycowym świetle.

Bardzo interesujące, poprawił się Felek.

Dobrze, powiedział Felek z godnością.

Powietrze w tunelu zrobiło się cieplejsze i gęstsze, pachniało starym metalem i czymś słodkim, co Felek już znał.

Zauważyłem, mruknął Felek i złapał się mocniej.

Czarek, powiedział Felek.

Następnym razem, sapnął Felek prostując czapeczkę, poproszę o pasy bezpieczeństwa.

Tym razem Felek był szybszy.

– odkrzyknął Felek.

Czarek miał notes otwarty, palec biegł po wierszu i jednocześnie Felek zmrużył oczy, przeliczył lampki i obaj powiedzieli w tej samej chwili.

— krzyknął Felek przez wiatr.

Felek patrzył na Czarka.

Felek nie odpowiedział od razu.

Nie widzę absolutnie nic, powiedział Felek z namysłem, bardzo spokojnie, jak na kogoś, kto jedzie z dużą prędkością w kompletnej ciemności.

Felek, powiedział dziadek i w jego głosie po raz pierwszy było coś ostrzejszego.

Felek sięgnął do kieszeni.

mruknął Felek.

Felek nabrał powietrza w swoje wafelkowe płuca.

Wiedziałem, że ten gwizdek coś znaczy, powiedział Felek i odetchnął z ulgą, której nie próbował ukryć.

Tak, przyznał Felek, a ja wiedziałem, że coś znaczy.

Felek spojrzał na Czarka.

No, powiedział Felek, poprawiając czapeczkę, która podczas jazdy przekrzywiła się pod kątem, który jego zdaniem oznaczał, ledwo przeżyłem.

Felek przykucnął przy rurze przy ścianie.

Kolejka 2 Felek Wafelek PFW 064

Felek zmrużył oczy i patrzył na Tubę.

Nazwę ciebie… Kruszczyk – powiedział Felek do Tuby.

Felek kiwnął głową z zadowoleniem.

Felek spojrzał na czerwone lampki, potem na czarka, potem z powrotem na kruszczyka.

Felek podszedł do drzwi z symbolem litery A.

Felek dostał pierwszym w łokieć.

To jest, powiedział Felek patrząc na rękę przy czapeczce, dość niekomfortowe.

Rozumiem twoje uczucia, powiedział jej Felek.

Poczekaj, powiedział Felek.

Logika, powiedział Felek.

– zapytał Felek.

Felek wskazał na oblężników.

Felek oderwał rękę od czapeczki.

Ty, powiedział Felek, masz lepszy refleks niż ja.

Zasada ta sama, powiedział Felek.

Krzyknął Felek.

Krzyknął Felek.

Felek stał tuż za nim, pochylony, żeby go nie rozpraszać.

Kolejka 2 Felek Wafelek PFW 064.

Temperatura w pomieszczeniu skoczyła w górę tak szybko, że Felek poczuł, jak czekolada na jego policzkach robi się odrobinę miększa.

– krzyknął Felek.

Felek stał na środku laboratorium.

Słodkie myślenie to rozwiązanie, powiedział Felek, prostując czapeczkę z miną zwycięzcy.

Bo ją właśnie wymyśliłem, przyznał Felek.

Felek odwrócił się do Czarka.

Nieźle, powiedział Felek.

Najlepsze tarcze są ciężkie, odparł Felek z powagą.

Felek, Czarek i Dziadek stali pośrodku laboratorium.

Hasło, powtórzył Felek powoli.

Rozumiem, mruknął Felek.

Kamień wapienny, powiedział Felek, próbując mimo wszystko.

Tak myślałem, mruknął Felek bez zaskoczenia.

Felek zmrużył oczy i patrzył na zamknięte drzwi A.

Felek zamrugał.

Przeczytaj jeszcze raz, powiedzieli Felek i dziadek jednocześnie.

Felek kiwnął głową.

Felek zrobił krok do przodu i natychmiast spojrzał pod nogi.

Felek policzył je wzrokiem.

Felek cofnął się ostrożnie, ale nie dość szybko.

O nie, powiedział Felek bardzo spokojnie.

Felek zachiał się.

Felek obserwował go z wafelkowym czołem zmarszczonym w skupieniu.

Każdy kafelek z liściem to punkt nawigacyjny, jak latarnie morskie dla statku.

Z tego, powiedział Felek, że jeśli zabierzesz mu latarnię, statek nie wie dokąd płynąć.

Wskazał na kafelek przy skręcie.

Tamten kafelek.

Nie od razu, wiedział Felek, ale się zagubi.

Czarek stał obok i patrził na kafelek, potem na petardę.

Petarda siedziała spokojnie i patrzyła na ten sam kafelek.

Czarek nie powiedział nic więcej, tylko spojrzał na kafelek z liściem buraka.

Kolejka 2 Felek Wafelek PFW 064.

Szuka, szepnął Felek.

Teraz, powiedział Felek.

Felek za nim.

Felek odwrócił się i gwizdnął krótko.

Felek podszedł do progu i zmrużył oczy, próbując odczytać kartkę z kilku kroków.

Felek zerknął za siebie.

Powiedział Felek.

Felek za nią i od razu ślizgnął się na kamiennym progu, wyciągnął się jak długi na posadzce, wstał natychmiast i biegł dalej z miną kogoś, kogo to absolutnie nie dotyczy.

Tak, powiedział Felek prostując wafelkową czapeczkę.

Felek wziął kartkę i rozłożył ją ostrożnie, trzymając za rogi, jakby trzymał coś kruchego.

Felek czytał raz, drugi, trzeci.

Felek, Czarek, dziadek Paweł i Petarda są teraz zamknięci w komnacie krystalizacji starej cukrowni.

Felek Wafelek i tajemnica Buraczanej Kolejki.