Mentionsy

RW czeka.

Część druga.

Dziękuję, że jesteście częścią tego świata.

Szybko, bo koła stukały coraz głośniej i rozwidlenie zbliżało się jak ściana.

Następnym razem, sapnął Felek prostując czapeczkę, poproszę o pasy bezpieczeństwa.

Nagle, bez ostrzeżenia.

Czarek sięgnął po notes, ale zanim zdążył go otworzyć, petarda wstała.

Felek patrzył na Czarka.

Potem z powrotem na Czarka.

Tunel, kamień, cisza.

Wagonik pędził po ciemku w nieznane, bez żadnego światła.

Co jest dość niepokojące, zważywszy, że czekolada w ciemności jest niewidoczna.

Felek nabrał powietrza w swoje wafelkowe płuca.

Dwa.

Wagonik wjechał do sekcji laboratoryjnej i zatrzymał się łagodnie, jakby ta cała szalona jazda nigdy się nie wydarzyła.

Felek spojrzał na Czarka.

Czarek na dziadka.

Petarda żywnęła.

Te same ceglane ściany, ten sam łuk nad drzwiami, ta sama metalowa tabliczka.

Za dnia ruina, głuche otwory, cisza.

Petarda podeszła do zdjęcia.

Głos, który brzmiał tak, jakby ktoś nagrał go bardzo dawno temu i zapomniał, że nadal gra.

Identyfikacja głosu nierozpoznana.

Cisza.

Dłuższa niż poprzednia.

Odwrócił się do Czarka.

Bez hasła.

Nikt nie wchodzi do komnaty pieca.

Felek spojrzał na czerwone lampki, potem na czarka, potem z powrotem na kruszczyka.

Felek podszedł do drzwi z symbolem litery A.

Toczyły się na niewidocznych nogach, bulgocząc między sobą jak gotująca się woda.

Petarda potrząsnęła głową, popatrzyła na Felka ze złością i zaskomlała.

Popatrzą na dziadka.

Dziadek przestał odbijać kryształki na chwilę i spojrzał na Felka.

I odwrócił się do Czarka.

— Czarek potrzebuje twoich rąk — wskazał Wieczko w rękach dziadka.

Patrzył na Felka.

Ty, powiedział Felek, masz lepszy refleks niż ja.

Czarek obrócił wieczko i kryształek świsnął obok ucha.

Przestawiał klapę wylotową, przekręcał dźwignię kierunku nawiewu, odginał blaszaną zasłonkę ze skupieniem kogoś, kto zna każdą śrubę tego urządzenia.

Temperatura w pomieszczeniu skoczyła w górę tak szybko, że Felek poczuł, jak czekolada na jego policzkach robi się odrobinę miększa.

Gruby, solidny, twardy jak szklana tafla.

Rura była zamknięta.

Dziadek wstał, otrzepał kolana i opuścił ręce wzdłuż ciała.

Jedyny gest, który u dziadka oznaczał, dobrze wykonana robota.

Felek odwrócił się do Czarka.

W pierwszej piątce, bez wątpienia.

Ale wykonanie... I tu spojrzał na dziadka i z powrotem na Czarka.

Nagle w pomieszczeniu głuchym echem odbił się metaliczny głos Kruszczyka.

Hasło do komnaty pieca.

Cisza.

I patrzyli na tubę kruszczyka.

Odwrócił się do dziadka.

Nie mam pojęcia, to nie moja zagadka.

Odpowiedź błędna.

Tak myślałem, mruknął Felek bez zaskoczenia.

Kampania.

Odpowiedź błędna.

Felek zmrużył oczy i patrzył na zamknięte drzwi A.

Patrzy na piec za drzwiami A.

Komora bieca aktywna.

Trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać, spojrzał na Czarka.

Za drzwiami numer A była komora pieca.

Wyglądał jak coś, co tylko czeka.

Ciężki, słodkawy zapach, inny niż cukier kryształ, bardziej gęsty, ciemniejszy, jakby ktoś gotował coś bardzo słodkiego przez bardzo długi czas i potem zamknął okna.

Melasa.

Liść buraka.

Rozległ się metaliczny głos Kruszczyka.

Cofnęli się wszyscy pod drzwi A. Patrolowiec maszerował dalej.

Od liścia do liścia.

Stała trasa.

Idzie od liścia do liścia.

Czarek nie powiedział nic więcej, tylko spojrzał na kafelek z liściem buraka.

Petarda wstała.

Podeszła do kafelka.

Dwa.

Powoli, niepewnie, wzdłuż ściany bocznej, szukając kolejnego sensora.

Ogon przeleciał o centymetr od kurtki Czarka.

Na rękawie mokra, ciemna smuga melasy, o centymetr od łokcia.

Petarda zerwała się z kafelka i pomknęła.

Jakby to było jego jedyne zadanie i zamierzał je wykonywać do końca świata.

Stali wszyscy czworo, zdyszani, z ciemną smugą melasy na rękawie czarka i kurzem na czapeczce felka.

I przez chwilę panowała cisza.

Przez otwarte przejście widać było komorę pieca.

System dociążał strażnika.

Petarda pierwsza.

W połowie przejścia poczuł jak poduszka zsuwa się spod ramienia.

Po tamtej stronie przejścia w komorze pieca.

Czytał uważnie, słowo po słowie, z wafelkowym czołem zmarszczonym tak mocno, że czekoladowa skóra robiła się falista jak tabliczka orzechowa.

Część trzecia.

I kakao dla Felka.

Do usłyszenia w kolejnej przygodzie Felka Wafelka.