Mentionsy

Truman, Stalin i Churchill zjechali na przedmieście niemieckiej stolicy.

Przybyszy przywitały upały, a Truman narzekał na komary i muchy, które były absolutnie wszędzie.

Truman o tym nie wiedział.

O tym, co wydarzyło się w budynku kilka tygodni wcześniej, Truman dowiedział się dopiero 10 lat później z listu syna Millera Grotego.

Tymczasem Truman rozgościł się w jego willi, którą nazwano Berlińskim Białym Domem.

Truman nie wiedział jeszcze jak potoczy się sytuacja na Dalekim Wschodzie, ani czy Sowieci zdecydują się dołączyć do wojny z Japonią.

Churchill, podobnie jak Truman, przybył do Berlina 15 lipca.

Truman spotkał się z Churchillem na dzień przed rozpoczęciem obrad.

Churchill powiedział potem swoim współpracownikom, że Truman to twardy gracz.

Truman był wstrząśnięty tym, co zobaczył.

Kiedy Truman oraz Churchill oglądali zniszczony Berlin nad pustynią w Nowym Meksyku w Stanach Zjednoczonych, rozbłysło silne, oślepiające światło.

Kiedy informacja dotarła do amerykańskiej delegacji w Niemczech, Truman był bardzo podekscytowany.

Przez kolejny tydzień Truman niewiele mógł jednak powiedzieć o sile i możliwościach bomby, ponieważ wciąż gromadzone były informacje na temat próbnej eksplozji.

Pod koniec lipca prezydent Truman wiedział już, że Amerykanie dysponują trzema bombami atomowymi.

Zarówno Truman jak i Churchill byli przekonani, że użycie bomby atomowej natychmiast zakończy wojnę na Dalekim Wschodzie i wzmocni ich pozycję negocjacyjną wobec Sowietów.

Churchill wielokrotnie w rozmowach z Trumanem apelował o pomoc dla Zjednoczonego Królestwa, ale prezydent USA unikał konkretnych decyzji.

Tego samego dnia 24 lipca Truman podczas krótkiej rozmowy poinformował Stalina, że Stany Zjednoczone dysponują nową, niezwykle potężną bronią.

Truman nie wiedział, że sowiecki dyktator był doskonale poinformowany o amerykańskim programie atomowym.

Sesje plenarne z udziałem Trumana, Churchilla i Stalina rozpoczynały się o godzinie 17.

Stalin, kreując się na człowieka, gotowego do kompromisów zaproponował, aby przewodniczącym obrad został prezydent Truman.

Przepychanki między brytyjskim premierem a sowieckim dyktatorem nużyły Trumana, który traktował ten spór jako marginalny wobec najważniejszych tematów konferencji.

Podczas jednego z przyjęć na prośbę prezydenta Trumana wykonał szopenowskiego walca Amol.

Stalin zadbał, aby nie wypaść gorzej niż Truman.

Truman zgodził się, aby Rosjanie oddali część swojego sektora okupacyjnego na Prusach Wschodnich Polakom.

Znurzony przepychankami wokół sprawy polskiej Truman zasugerował, aby ostateczne rozstrzygnięcie kwestii zachodniej granicy Polski odłożyć do konferencji pokojowej, do której jak wiadomo nigdy nie doszło.

Truman nie przykładał aż tak dużej wagi do europejskich sporów granicznych, czy to we Włoszech.

Nowy brytyjski szef rządu czuł się w towarzystwie Stalina i Trumana obco.

Truman był jednak bardziej ostrożny i stanowczy.