Mentionsy

Dobry wieczór Państwu, Paweł Wojewódka, a dzisiaj w Pomówmy o tym porozmawiamy o przysposobieniu obronnym, o bronie cywilnej.

Nam jest potrzebna organizacja społeczeństwa i nam jest potrzebna taka reguła, która będzie mówiła kto gdzie się ma schronić, a jak się nie będzie mógł schronić, to na czyją pomoc może liczyć.

Ukraińcy do pewnego stopnia pokazują nam, jak można to organizować samorzutnie, bo ich system był systemem niezwykle przestarzałym i to nie system powoduje, że dość efektywnie poradzili sobie z atakami Rosjan tam, gdzie Rosjanie nie weszli, tylko nowe warunki spowodowały, że osoby testowały różne rozwiązania i te rozwiązania, które są najbardziej efektywne, powinniśmy naśladować.

Te, które po prostu są fajnym wspomnieniem, od którego pan był uprzejmy zacząć,

To może zostawmy w serze wspomnień, bo nie jestem przekonany, że każde z tych ćwiczeń będzie celowe na wypadek takich zdarzeń.

Mamy system transportu medycznego.

W liceum były zajęcia przysposobienia obronnego.

One były w różny sposób egzekwowane.

Tutaj jest pole manewru, ale wydaje mi się, że ono jest znacznie większe niż sprowadzone do zajęć w SPO.

Pan wspomniał dwa kraje, które są od siebie diametralnie różne i... Ale mają wspólną cechę.

Są z niego zwolnieni, no i stanowią spore wyzwanie dla służb na ulicy, stąd nie cieszą się szczególnym uznaniem policjantów i żołnierzy patrolujących ulice.

Wojny ewoluują, natomiast to, że umiemy się w ten sposób zachować, czyni nas po prostu mocniejszymi.

PO, czyli przysposobienie obronne, mówię dla tych, którzy nie przeżyli.

Bezwzględnie jeśli się zastanowić, po co PO było, po co było przysposobienie obronne, to ono było po to, żeby przygotować młodego człowieka do zasadniczej służby wojskowej.

Natomiast z drugiej strony mamy tą ustawę, o której wspomniałem, czyli zdarzenia o charakterze terrorystycznym.

Patrz, ta część tego PO, o której wspomnieliśmy.

W wielu krajach zachodnich, chociażby Francja, chociażby Niemcy, pewne doświadczenia, wieloletnie doświadczenia z terroryzmem na różnych poziomach przez ostatnie 40 czy nawet 50 lat nauczyło społeczeństwo, że ten terroryzm jest.

Nie mówi się o terroryzmie jako zjawisku społecznym.

Jak kiedyś jeszcze kolejny raz na debacie akademickiej usłyszę, że do szkoły, do podstawy nauczania weszły dwie godziny terroryzm jako zjawisko społeczne, to chyba mi po prostu wygotuje się resztka wody w mózgu.

Proszę Państwa, terroryzm jako zjawisko społeczne jest interesujący dla kogoś, kto bada zjawiska społeczne.

W momencie, kiedy na korytarzu stoi ktoś, kto wydaje się sobie mądry i krzyczy coś mądrego, na przykład łaaa, tak, i macha maczetą nad głową, to moment, w którym ogłosimy sygnał alarmowy pożaru i wszyscy wylegną na korytarz, spowoduje mniej ofiar czy więcej ofiar?

To nie może być nauka per katedra z nudnym mówieniem regułek, dlatego że ten młody człowiek musi zrozumieć mechanizm działania, sposób reagowania, prawda?

Dlatego ten taki starożytny sposób, że ja się odwrócę plecami do słuchacza i będę czytał z tablicy, no sam mówię swoim słuchaczom, że jak kiedyś tak zrobię, to jest ostatni moment, żeby mi przylać krzesełkiem w potylicę.

Mało tego, jest ze strony społeczeństwa oczekiwanie, że to akurat poprawimy.

Specjalista Centrum Badań nad Ryzykami Społecznymi i Gospodarczymi.