Mentionsy

Ty to robisz, masz to robić, ale dlatego, że kochasz każdego, kto przychodzi na tę Eucharystię i dlatego jesteś znakiem Chrystusa.

Znaczy wiadomo, Chrystus dla mnie jest wszystkim.

Zaczynamy, uznajmy, że jesteśmy grzeszni, czyli że poddaliśmy się śmierci, przyjęliśmy śmierć, a na końcu kończymy z przyjęciem Chrystusa, a konkretnie komunii z Nim.

Ale to wszyscy papieże wcześniejsi, w ogóle dokumenty Kościoła, teologia mówi o tym, że Eucharystia to jest uobecnienie Paschy, gdzie oczywiście też tym centralnym punktem tej Paschy, czy tym właśnie momentem właściwym przejścia od śmierci do życia, to jest ofiara Chrystusa i jego zmartwychwstanie oczywiście.

Chodzi o uznanie tego, że potrzebuje zbawienia, że potrzebuje Chrystusa, że potrzebuje miłości.

Jak przychodzimy na mszę świętą, to nie przychodzimy adorować Najświętszego Sakramentu, tylko przychodzimy zawiązać wspólnotę, by razem z tą wspólnotą dać się przez Chrystusa przeprowadzić od śmierci do życia.

Więc oni mówią to samo, że dla nich msza święta jest nie tylko przeżywaniem ofiary Chrystusa, ale również doświadczeniem wspólnotowym.

Jeżeli odrzuciliśmy wymiar ofiarniczy Eucharystii, czyli na przykład Eucharystia przestała być dla nas ofiarą Chrystusa, a jest tylko spotkaniem wspólnotowym, no to też nie wprowadziliśmy reformy soborowej, tylko jakąś inną.

Dokładnie to, co Chrystus zrobił na ostatniej wieczerzy.

Święty Jan opisując Eucharystię, opisuje to, że Chrystus na początku umył nogi apostołom i powiedział, wy sobie nawzajem też umywajcie nogi, a w ogóle nie wspominał o przeistoczeniu.

Ale ciągle ten wymiar wspólnotowy nie był tym pierwotnym wymiarem czy tym oryginalnym, który Chrystus nadał Eucharystii na początku.

Czy to wino stało się krwią Chrystusa?

Ale dopiero Eucharystia z tej wspólnoty czyni ciało Chrystusa.

Jeżeli odrzucasz wspólnotę, jeśli odrzucasz służbę, jeśli odrzucasz miłość, to tam raczej nie spotkasz Chrystusa.

To co mówiliśmy, że to jest przejście od śmierci do życia, czyli od grzechu do zmartwychwstania, do zjednoczenia z Chrystusem.

Tylko, że to Chrystus nas przeprowadza, a nie, że my się dowiadujemy co wolno, a czego nie wolno.

I on tutaj pisze tak, że akcja celebracji, tutaj konkretnie przede wszystkim Mszy Świętej, ale pewnie każdej celebracji, nie należy do jednostki, ale do Chrystusa Kościoła.

Chrystusa myśli Kościoła, czyli do Chrystusa jako Kościoła.

Do całości wiernych, zjednoczonych w Chrystusie.

Również z tymi, którzy są daleko od Chrystusa.

Tego mnie Chrystus nauczył.

Ale zobaczmy, czy myśmy nie zrobili z Chrystusa kogoś takiego?

Każdego, kto przychodzi na tę Eucharystię i dlatego jesteś znakiem Chrystusa, który kocha każdego, który umywa nogi Judaszowi, wiedząc, że Judasz go zdradzi.

A trzeba było dużo rzeczywiście wysiłku, żeby się tego nauczyć, znając Pismo Święte, znając nauczanie Chrystusa i apostołów.

Nie, moje doświadczenie jest takie, że ja jako ksiądz mogę sobie pozwolić na to, żeby mówić jak radykalne jest nauczanie Chrystusa, jak radykalnej zmiany w nas On wymaga.

Weźmy Chrystus, przykład samego Chrystusa, spotkanie z Samarytanką.

Chrystus, po to Bóg stał się człowiekiem, po to Chrystus stał się takim normalnym Żydem, facetem z brodą.

Jak ja jako prezbiter, czyli przewodniczący Liturgii Eucharystycznej, podnoszę ten chleb i mówię, to jest ciało Chrystusa.

To jest w ogóle bardzo ciekawy temat, bo ta atmosfera życzliwości, o której sobie tutaj mówimy i tak dalej, ona ma ostatecznie prowadzić do zjednoczenia, do jedności ze wspólnotą Kościoła, a przede wszystkim z Chrystusem.

Kościół jest ciałem Chrystusa.

Chociaż on nigdy wcześniej Chrystusa na oczy nie widział i tak dalej.

No to oczywiście trzeba mu powiedzieć, słuchaj, póki nie zdecydujesz się na to, no to ty nie będziesz mógł doświadczyć w pełni zjednoczenia z Chrystusem.

Okej, że tu jest taka wtedy schizofrenia trochę, że mówimy o niezarezerwalności Chrystusa, Kościoła, a praktykuje coś, co jest niezobowiązujące.

Bo teraz o co chodzi, że przyjmując wiarę, przyjmujesz miłość jako sposób funkcjonowania, a przynajmniej pragnienie miłowania tak jak Chrystus, że tego nie można oddzielać jedno od drugiego.

Bardzo często nie powiodło się dlatego, że oni tak naprawdę nigdy nie uwierzyli w Chrystusa tak autentycznie, choć przyjęli sakrament.

I tu znów sięgamy czy wracamy do miłości, do tego tematu jakim jest właśnie miłość i do pytania przede wszystkim jakby Chrystus postąpił.

Tak by się Chrystus zachował?

Ja myślę, że potrafię sobie wyobrazić taki przypadek, że ja bym komuś powiedział, słuchaj, zanim ty w ogóle pójdziesz kiedykolwiek na mszę, to najpierw weź Pismo Święte, posłuchaj trochę, poznaj Chrystusa, dowiedz się trochę.

Bo ty w ogóle nie wiesz, kim jest ten Chrystus, którego ty przyjmujesz.

Dobrze, nie przyjmie Komunii Świętej, ale on jednak przeżyje jedność z Chrystusem w czasie tej Eucharystii, bo ja widzę, co on wie o Chrystusie, kim on dla niego jest i tak dalej.

Ona ma nas prowadzić do zjednoczenia z Chrystusem, do Boga, do poznania Boga też.

Tylko uczestniczy się we Mszy Świętej i przyjmuje Koń Mój Świętą po to, żeby się zjednoczyć z Chrystusem.