Mentionsy

Chrystus tak bardzo mocno utożsamiał się z tymi, którzy będą ze względu na Jego imię wznosić prześladowania, że jak zwraca się później do Szawła, który jest prześladowcą Kościoła, to zadaje mu pytanie, dlaczego Ty mnie prześladujesz?

To wydarzenie jest bezpłatne, ale to jest wydarzenie, w którym chcemy po prostu zafunkcjonować jako... Ja lubię te mistyczne znaki z Pisma Świętego i jednym z takich mistycznych znaków po prostu Kościoła dla mnie to jest to cały czas odnoszenie się Pawła i do Kościoła jako do jednego ciała.

I odkrycie kościoła prześladowanego za żelazną kurtyną zmieniło jego życie.

I on wiedział, że musi wrócić po prostu do swojego kraju i musi zacząć coś robić dla kościoła, prześladowanego za żelazną kurtyną.

No i przez lata to było odkrywanie też rzeczywistości Kościoła prześladowanego.

Kościoła, który był zaangażowany na rzecz wolności.

Nie można było głosić w taki sposób w kościołach, jaki wynikało chociażby z Ewangelii czy z karygmatu.

No to powiem ci może, jak wyglądają nabożeństwa w niektórych kościołach w Nigerii.

Natomiast tam na przykład w kościołach jest taka służba, która polega na tym, żeby stać na tak zwanej czujce i wypatrywać, czy ewentualnie na nabożeństwo, które jest prowadzone w danym kościele, nie zmierza jakaś grupa terrorystyczna, mając złe zamiary.

To jest taka grupa, która po prostu ma za zadanie stanąć im na drodze i zablokować dojazd takiego samochodu do kościoła po to, żeby uratować część wiernych, które narażają się na śmierć po to, żeby móc

Ja pamiętam, że w latach bodajże siedemdziesiątych właśnie brat Andrew postanowił zorganizować spotkanie, audiencję z tamtejszym patriarchą Kościoła właśnie w Moskwie.

W związku z tym naszym zadaniem, to jakie dzisiaj postrzegamy i definiujemy, jest wspieranie Kościoła, który jest prześladowany do tego, żeby tę piękną historię z Ewangelii mógł dalej przekazywać po prostu w miejscu swojego powołania.

Działamy we wspólnotach, które bardzo często nie mają żadnej asociacji denominacyjnej, we wspólnotach, które są w zasadzie pierwszym pokoleniem Kościoła, które nie mogą o sobie powiedzieć, że są np.

To jeszcze tak, bo pewnie większość katolików nas słucha, to Leszek, mówisz o takim rozumieniu Kościoła, że to są ludzie, którzy wyznają Chrystusa.

I jeżeli po prostu my dzisiaj spotykamy takich ludzi, którzy w ten sposób myślą o Jezusie Chrystusie, dla nas oni są częścią automatycznie Kościoła.

Natomiast jednak moim zdaniem nauka Kościoła jest taka, wynikająca właśnie z karygmatu, że my nie jesteśmy już będąc rzeczywiście częścią Kościoła tylko i wyłącznie jakimiś narodami, które nie mają ze sobą nic wspólnego.

Ja sobie myślę, że, bo to trochę tak może wybrzmieć, że no tak, to można w ten sposób do tego podejść, ale sobie myślę, że dla mnie to, co jest najważniejsze, co mnie kieruje do prześladowanego Kościoła,

To trochę taka prawda teologiczna, która mnie wpycha w tą bańkę, że ja nie chcę być bezczynny, a ona polega na tym, że Chrystus tak bardzo mocno utożsamiał się z tymi, którzy będą ze względu na Jego imię wznosić prześladowania, że jak zwraca się później do Szawła, który jest prześladowcą Kościoła, to zadaje mu pytanie, dlaczego ty mnie prześladujesz?

I to jest kwestia odpowiedzi sobie na pytanie tego, co mnie kieruje, dlaczego ja chcę być częścią Kościoła, dlaczego ja chcę służyć, czy rzeczywiście to jest po prostu miłość, czy ja chcę być może kogoś przekupić, przekonać do kogoś, do czegoś, do organizacji itd.

Nie mówię, że się nie zdarza, to też jest częścią nie tylko prześladowanego Kościoła.

W ogóle Kościoła mam wrażenie, że jesteśmy czasami bardzo wrażliwi na swoją krzywdę.

Ale o pieniądzach nie chcemy mówić, dlatego że sobie myślimy, że one nie są po prostu takim elementem, które są kluczowe w punktu widzenia Kościoła.

Do tych możliwości dzisiaj zaangażowania jest bardzo dużo, dlatego jak gdyby fundamentem tego spotkania jest to, żeby rzeczywiście stworzyć taką możliwość zbudowania połączenia pomiędzy prześladowaną częścią Kościoła, a tą wolną częścią Kościoła, bo tak naprawdę to jest cały czas ten jeden i ten sam Kościół, żeby mógł nastąpić ten przepływ informacji.

Do różnych ludzi różnie, ale jednak docierała pomoc i też nawet jakby w ramach, w obrębie Kościoła Katolickiego też ona była organizowana.

Ja nie marzę tylko o tym w kontekście prześladowanego Kościoła, marzę o tym, żeby chrześcijaństwo było takie w Polsce.

I to jest dla mnie po prostu jakby istota Kościoła, że to nie jest tak, że my tylko i wyłącznie współczujemy temu dziecku, które zostało wyrzucone na ulicy, ale chcemy po prostu je podnieść, widząc, dostrzegając w nim godność, fakt stworzenia na obraz i na podobieństwo i zareagować, nawet jeżeli to jest związane z jakimś kosztem.

Jest u nas Agata, która nieustannie i usilnie modli się, żeby ktoś z Kościoła Prawosławnego do nas dołączył.

I mam wrażenie, że zwalczamy się dzisiaj bardziej, zwalczają Kościół przeciwnicy Kościoła.

Bo to nie jest tak, że teraz włożę sobie trochę, ja wiem, że sobie podetnę gałąź, na której siedzę i może lepiej by było tak być mega przywiązanym tylko i wyłącznie do prześladowanego Kościoła.

Jak słyszę to, to dla mnie to jest historia tego, jak Pan Bóg działa w życiu Kościoła przez ludzi.

Bo też jakby obecność w życiu prześladowanego Kościoła to troszeczkę wyjście też poza swoje mury i schematy.

Jeden to był kościół katolicki, drugi to był zbór, tylko nie pamiętam jakiego kościoła.

To żebyśmy rzeczywiście przyjęli za taki aksjomat to, że jeżeli chcemy kogoś obrazić, kto jest częścią na pewno wspólnoty ludzi wierzących, Kościoła, to tak naprawdę wychodząc z tego założenia, że we mnie mieszka Duch Święty i w Nim mieszka Duch Święty, to obrażamy być może Ducha Świętego.

My chcemy powiedzieć o Afryce, dlatego że sytuacja tamtejszego kościoła i tamtejszych chrześcijan jest bardzo, bardzo trudna.