Mentionsy

W międzyczasie powstaje nowy gabinet, jest to gabinet Kantaro Suzuki'ego i otrzymuje on misję, konkretną misję od cesarza, która nie jest wyrażona bezpośrednio, oczywiście jest to wszystko deklarowane zakularami.

Jest to pewnego rodzaju taka porada, którą wyraża cesarz Hirohito bezpośrednio w kierunku Suzuki'ego, jak i również poprzez swojego najbliższego współpracownika, najbardziej zaufaną osobę, czyli ministra pieczęci cesarskiej, czyli markiza.

Czyli Suzuki nie ma już prowadzić wojny na Pacyfiku, tylko ją po prostu zakończyć.

No tutaj cesarz Hirohito pozostawiał pole do popisu Suzuki.

Jaki miał czas Suzuki?

Czyli w momencie, kiedy rozpoczęły się już przygotowania Amerykanów do tego, aby podjąć się do tej kluczowej operacji lądowania na Kyushu i w Dolinie Tokijskiej, w Dolinie Kanto, Nizinie Kanto, przepraszam, no to w tym momencie już czas się Suzuki mu kończy.

Na czym polegał tak naprawdę problem Suzuki'ego?

Powstaje gabinet, Suzuki dostaje od cesarza bezpośrednio i z jednej strony niebezpośrednio, z drugiej strony bezpośrednio polecenie zakończenia wojny na Pacyfiku.

Więc co tak naprawdę stało na przeszkodzie, aby Suzuki wyszedł do aliantów zachodnich i powiedział, że chcemy skapitulować?

Tak naprawdę Suzuki, wiedząc, że napotka opór ze strony Stanów Zjednoczonych, musiał też się liczyć z drugą rzeczą, mianowicie z osiągnięciem wewnętrznego kompromisu, zwłaszcza z siłami zbrojnymi.

W kwietniu 45 roku tak naprawdę, tutaj to jest moja teza, którą chciałbym jeszcze dogłębnie zbadać, uważam, że nawet sam Suzuki nie był gotowy na bezwarunkową kapitulację w kwietniu 45 roku.

I co jeszcze Suzuki miał?

I tutaj Suzuki nie wiedział do końca, jakie stanowisko bierze marynarka.

Z jednej strony była ona sojusznikiem Suzuki'ego, z drugiej strony musiał się liczyć z pewnego rodzaju opozycją.

Kolejnym problemem Suzuki'ego było to, że Japonia doprowadziła się w pewnym sensie do takiej ściany i nie miała otwartych kanałów dyplomatycznych.

Jak na warunki 1945 roku, gdzie ta historia zdecydowanie przyspieszyła, zwłaszcza po kapitulacji III Rzeszy, to tak naprawdę premier Suzuki miał bardzo ograniczone pole.

Suzuki nie dobrał sobie tylko ludzi, którzy byli zwolennikami wyzornikowej kapitulacji, bo zależało mu na tym, aby gabinet reprezentował wszystkie stronnictwa japońskie.

Wielka Szóstka była naczelną radą kierownictwa wojennego i tak naprawdę w jej skład wchodził premier Kantaro Suzuki, minister spraw zagranicznych Shigeno Ritogo, minister armii Korecika Anami.

Człowiek też poniekąd odpowiadał za wybór Suzuki'ego na premiera, bo to właśnie pod wpływem porady Markiza Akido cesarz zdecydował się na powołanie gabinetu Suzuki'ego.

No i tutaj należy sobie powiedzieć wprost, że największym, absolutnie największym sojusznikiem premiera Suzuki'ego był minister spraw zagranicznych Shigeno Ritogo, który od początku uważał, że Japonia powinna...

Drugim takim ważnym graczem dla Suzuki'ego, który wspierał jego działania zmierzające do zakończenia wojny był właśnie admirał Yonai.

A jak chodzi o dalszych dwóch sojuszników premiera Suzuki'ego, no to cesarz Hirohito po prostu czekał.

Czekał cierpliwie, aż Suzuki'emu uda się przekonać tych nieprzekonanych graczy.

I tak naprawdę widząc to, co się dzieje, gabinet, przede wszystkim jak chodzi o premiera Suzuki'ego i ministra spraw zagranicznych Togo, oni jeszcze bardziej zaczęli naciskać na to, aby osiągnąć ten kompromis i zgodzić się na bezwarunkową kapitulację.

Sam Suzuki, jak chodzi o Mandżurię, to nawet dłużej, bo to było 15 lat.

Sam Suzuki był na razie bezradny, ponieważ mimo tego, że rozpoczął negocjacje z Sowietami, w gabinecie dalej nie było kompromisu, nie mówiąc już o tym, że w Radzie Kierownictwa Wojennego nic tak naprawdę się nie zmieniło.

Dalej był ten klincz trzech przeciwko trzem, czyli Suzuki, Togo i Yonai przeciwko Anamiemu, Umezu i przeciwko Toyodzie.

I z pewnego takiego praktycznego względu, ponieważ nie było wtedy dalej kompromisu na łonie gabinetu, Suzuki dalej walczył o to, aby przekonać nieprzekonanych do bezwarunkowej kapitulacji.

Sama treść deklaracji poczdamskiej jest na tyle uwłaczająca dla Japonii, że gdyby premier Suzuki się do niej odniósł oficjalnie i poszedł w kierunku negocjacji, czyli poszedł w kierunku przyjmujemy deklarację poczdamską, ale mamy jakiś tam jeszcze swój warunek, to w tym momencie...

Premier Suzuki do samego końca, do ostatniego dnia musiał liczyć się z tym, że gdyby przeszarżował z poparciem dla bezwarunkowej kapitulacji, to każdego dnia mógł otworzyć drzwi, a w tych drzwiach spotkałby młodego oficera armii, który ściąłby mu głowę albo zastrzelił go.

Premier Suzuki oczywiście wie, jaka jest wola cesarza, bo od początku wiedział, że cesarz tego chciał, ale ci, którzy byli przeciwko bezwarunkowej kapitulacji są po prostu w szoku, ponieważ nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo ich upór do jakiej sytuacji doprowadził Japonię.

I takie właśnie wątki chciałbym rozwinąć w swojej potencjalnej przyszłej pracy, jednocześnie dodając też to, w jaki sposób premier Suzuki musiał lawirować pomiędzy stronnictwami, aby, kolokwialnie mówiąc, nie stracić głowy.