Mentionsy

Tam zapoznał Fryderyka Barbarossa, księcia Szwabi i bratanka Konrada III, jednego z najważniejszych i najwybitniejszych ludzi ówczesnego stulecia.

Znajomość ta miała okazać się już wkrótce użyteczna, bo to Fryderyk Barbarossa został następnym królem Niemiec.

Gdy okazało się, że Fryderyk jest zręcznym monarchą i sprawnie zabezpieczył dla siebie koronę cesarską, Władysław zdecydował się na aktywne wsparcie barbarossy.

11 stycznia 1158 w Ratyzbonie Fryderyk dokonał koronacji Władysława II, od tego momentu uznawanego jako Władysław I, bo pierwszy król tego imienia, na króla Czech.

Gdy Władysław, próbując ominąć obowiązującą od czasów Bratysława I zasadę senioratu, ośmielił się abdykować na rzecz swego syna Fryderyka w 1172, rozsierdził tym czynem cesarza Barbarosse, który nie udzielił zgody na następną czeską koronację.

Zdobycie poparcia Czech było istotne dla usiłującego się utrzymać na tronie Filipa Szwabskiego, syna Fryderyka Barbarossy i byłego biskupa Wurzburskiego w jednym.

Ostatecznie we wrześniu 1212 roku kolejny już król Niemiec, Fryderyk II Hohenstauf, wydał dokument zwany Złotą Bullą Scylijską, która zatwierdzała osiągnięty w toku wojny domowej status quo i przyznawała dziedziczny monarszy tytuł dla książąt Czech.