Mentionsy

Czy to u Flannery O'Connor, czy u Cheevera, czy u Carvera i Wolff pod tym względem nie jest wyjątkiem.

Masz pod ręką kontrprzykład w postaci Cheevera czy Abdayka?

I właśnie rozmawiając niedawno z Krzyszkiem Majerem, doszedłem do tego, że bardzo dobrze pamiętam styl Cheevera i pamiętam jakąś emocję, która mi towarzyszyła i kilka jakichś wątków, kilka postaci, ale zupełnie jakoś, które opowiadanie było o czym, jakoś mi się to zlewało ze względu na... Na jednorodność atmosfery.

Ale no tutaj się na przykład przyznam, że ja tego Cheevera przeczytałam też w całości, z jakąś taką nową, inną formą przyjemności, kiedy złożyłam sobie, zanurzyłam się w tym tak naprawdę bardzo głęboko.

W przypadku Cheevera w zasadzie jest tak, że tam i może to też wpływa na to, że zrobi się z tego taki amalgamat, że pojawiają się bohaterowie z poprzednich opowiadań w innych opowiadaniach, prawda?

Miej na uwadze, że zbiór, czy też wybór, wizja świata Cheevera, o którym cały czas rozmawiamy, jest wyborem dokonanym chyba już pośmiertnie przez Juliana Barnes'a.

Nie wiem jak ten wybór, nie potrafię powiedzieć, bo ja znam Cheevera właśnie tylko z tego jednego zbioru w przekładzie Krzysztofa Mayera, więc nie wiem jak on ma się do całej bardzo obfitej z tego co wiem twórczości nowelistycznej Johna Cheevera.