Mentionsy

Widziałem ten pogardliwy uśmieszek nie raz, nie dwa na twarzach fałszywych proroków sztuki, wynoszących domniemane bogactwo swojej wiedzy nad pretensjonalny żargon krytyki artystycznej.

Ten pauliński model religijnego zbawienia uległ już dawno sekularyzacji, kiedy nowoczesność w miejsce Boga podstawiła sztukę, pozostawiając samą logikę zbawienia w stanie nietkniętym.

Obraz Boga, obraz mnie.

Albo świat jest wyszykowany na obraz Boga, albo nasz.

Jeśli widzę w świecie obecność Boga, to świat musi nosić jego cechy.

Tak jak Boga nie można objąć skończoną listą atrybutów.

Jeżeli ktoś mówi, że w obliczu piękna rozum musi zamilknąć, to mówi też, że świat jest zwierciadłem, w którym przegląda się Bóg, nawet kiedy w Boga otwarcie nie wierzy.

Gdy dla Boga nie będzie już w tym światopoglądzie miejsca, jego nieskończoność zostanie przeniesiona do środka samego świata.

W świecie bez Boga Jego ontologiczna doskonałość zostaje przeniesiona na dzieło sztuki.

Dzięki tej projekcji właśnie uważamy, że świat jest walką dobra i zła, światła i ciemności, boga i szatana.