Mentionsy

Zdawałoby się, że o Słowackim powiedziano już wszystko lub prawie wszystko. Znamy jego twórczość ze szkoły. Wiemy, że „wzbudza w nas zachwyt i miłość”, bo „wielkim poetą był”. Jednak nie każdy z nas zdaje sobie sprawę, że autor Króla-Ducha dzielił czas między literaturę a sztuki piękne. Nieomal do ostatnich dni rozwijał pasję, zaszczepioną jeszcze w Liceum Krzemienieckim, do malarstwa i rysunku. Co więcej, całe swoje życie zamienił w dzieło sztuki, czego przykładem może być waga, którą przywiązywał do własnego wizerunku. Tak, twórca Beniowskiego był dandysem – stąd wzięła się słynna koszula z szerokim kołnierzem.

Rodzą się zatem pytania o to, czy Słowacki stworzył swoją teorię sztuk, jakie cele wyznaczał poszczególnym dyscyplinom artystycznym i czy – na wzór myślicieli z przeszłości – z jakichś względów wyróżniał jedną z nich. Co myślał o sztuce mu współczesnej? Czy, podobnie jak wielu wówczas, postrzegał ją w modnych, bo dopiero rodzących się, kategoriach „szkół narodowych”? I wreszcie, czy dla owego „romantycznego mistyka” sztuka była alternatywną drogą do Boga, czy też uważał się za kapłana „religii sztuki”? Odpowiedzi na te wszystkie pytania szukałem z Natalią Szerszeń, badaczką estetyki literatury, doktorantką na Uniwersytecie Warszawskim, zajmująca się późną myślą Juliusza Słowackiego.

Podcasty Teologii Politycznej, od teraz dostępne w doskonałej jakości dźwięku i w formie wysokiej jakości video mogą ukazywać się jedynie dzięki pomocy prywatnych mecenasów kultury. Zapraszamy do dołączenia do ich grona!

Dzięki hojności naszych 88 darczyńców zgromadziliśmy 49% środków niezbędnych na działanie projektu.

Wesprzyj podcasty Teologii Politycznej