Mentionsy

Nie na tak doświadczoną konspiratorkę, jaką jestem.

Byłam normalnie ubrana, żeby po zeskoku móc w Polsce chodzić jako zwykły Polak.

Miałam jakąś taką granatową suknię.

Otóż ona, kiedy położyłam się spać, zrewidowała jednak moje rzeczy.

Więc taki grzech konspiracyjny popełniłam.

Tam zostali się w ręce tak zwanych ciotek.

Bo ci cichociemni skaczący stamtąd myśleli, że w kraju jest tak, że za każdym krzakiem siedzi gestapowiec i złapie ich.

Więc to wszystko, wszędzie były takie te drobne niebezpieczeństwa, których trzeba było unikać.

Więc sprawozdania, jak to było wszystko, jak to trzeba ewentualnie zmienić w wyruszaniu kurierów i tak dalej.

Żeby ta wsypa nie objęła przypadkiem i mnie także, ponieważ ten, który wsypał znał mnie, ale nie znał mojego nazwiska prawdziwego.

Więc dali mnie na tak zwaną kwarantannę, to znaczy musiałam udawać zakonnice postulantkę i pojechałam pod Warszawę do sióstr zakonnych i tam przebywałam przez miesiąc cały, ale po miesiącu okazuje się, że myśmy były dobrze zakonspirowane, mogłam i tymczasem

Przecież ja skoczyłam 10 września, tak?

I ona daje mi nowy przydział, już nie do zagrody, bo jednak to jeszcze może grozić, tylko do Szefostwa Wojskowej Służby Kobiet, do pani Marii Witekówny, gdzie będę w jej sztabie współpracowała jako inspektorka.

Więc pamiętam, że siadłam z drugą koleżanką, także z kurierką Zagrody, na pierwszym piętrze u sióstr Urszulanek i czekamy na godzinę w. Jest godzina piąta.

Od ulicy Dobrej idzie taka mała uliczka tamka w górę do uniwersytetu.

Wobec tego my z Wacką zeskakujemy z okna, gdzie siedziałyśmy i patrzyłyśmy na pójście tego patrolu i widziałyśmy, że w sieni na parterze były nosze.

Niemcy naturalnie nie patrzą na Czerwony Krzyż, strzelają, siostry także padają i nie można ratować, trzeba czekać do wieczora i dopiero wieczorem po ciemku można było tych rannych...

Ta ludność, nagle znalazły się flagi polskie, w czasie konspiracji, a jednak były, zakwitły w oknach.

Ludzie wychodzą, krzyczą, tańczą, cieszą się, ale także kryją się, bo są gołębiarze.

Tak.

Także wojna trwa.

I tam zorganizowałyśmy szybko szpital polowy taki.

Był taki, nie wiem czy pamiętacie o tym, że warszawianie wszędzie organizowali takie stawy przeciwlotnicze na wszelki wypadek.

Więc my tam obok tego takiego zbiornika wodnego, na parterze tego domu, w którym mieścimy się, urządzamy szybko szpital polowy i ponieważ jest bombardowanie i ulic, i z góry, i z domów, więc są ranni i my zajmujemy się tym szpitalem.

Marykady były budowane z worków z cukru, akurat mieli to pod ręką i bardzo dobrze zrobione było to przejście, ale my musimy długo czekać na przepustkę.