Mentionsy

Być może nawet najważniejsza, czyli Tata Kazika, płyta kultu oparta na utworach Stanisława Staszewskiego, o którym wspomnieliśmy w pierwszej części, gdy mówiliśmy o

Tak, w kwestii tego, że Zalewski nie zorientował się, nie pokapował się, że to jest ten Staszewski, no to opcje są dwie, no albo po prostu, wiesz, rzeczywiście kojarzył jakiegoś wokalistę Kultu, ale on jeszcze nie był taką postacią ten wokalista Kultu, albo kojarzył Kazika jako Kazika, no ale Kazik nie przedstawiał się jako Staszewski, nie?

I tam dalej już cytuję Kazika z Białej Księgi Kultu.

Kultu mówił tak.

Wiele osób straszyło nas, że stracimy dotychczasową publiczność, bo są to piosenki o zupełnie innym charakterze niż Kultu.

W Kulcie Kazika, w książce wydanej w roku 2000, książce wybitnego dziennikarza Leszka Gnoińskiego, mowa jest o prawie pół milionowym nakładzie, a w wydanej 9 lat później Białej Księdze Kultu już to był nakład 700 tysięczny.

Natomiast tata Kazika rzeczywiście poszerzył bardzo mocno widownię kultu i sprawił, że wszystkie mamy i wszyscy ojcowie polscy i dziadkowie i babcie poznali głos Kazika Staszewskiego.

Janusz Grudziński, czyli klawiszowiec kultu, już jest wspomniany, zajął się rozpracowywaniem tych kompozycji.

Ja wiem oczywiście jak on brzmi i dopowiadam sobie w głowie te akordy, które trafiły w końcu na płytę Kultu, ale bez tego wydaje mi się, że nie byłbym w stanie do końca rozpoznać co to jest za kawałek.

Mam opinię na temat kultu taką, jaką mam.

Tak, wydaje mi się, że ten materiał Kultu z pierwszego Taty on jest bardziej kloszardowy.

Tutaj za białą księgą kultu taki cytat mówi właśnie sława pierdziawa Pietrzak.

Tak, Szczota jest bardzo istotną postacią dla tego kultu z lat 90.

Te miny czasami widać na występach kultu, na nagraniach występów kultu z tamtego okresu.

Już bardzo gitarowy w tej nawet interpretacji kultu.

Na odwrocie okładki umieściłem zdjęcie kultu, które ktoś mi przysłał, zakłosił się autor, też zażądał zapłacenia kary, co jest w ogóle, wiesz, kawkowska sytuacja, czyli w pewnym momencie do Kazika zgłaszają się wszyscy w sprawie wszystkiego, co jest na jakiejś płycie, nie?

Kolejny album studyjny Kultu, album z okładką, już chyba kiedyś o tym rozmawialiśmy, która mnie kurwa obrzydza, wiesz.

No mamy tutaj Pietrzaka, który jest jakoś tam pokiereszowany, no jest związany, tak nie wiem kurwa, porwany i torturowany, tak się domyślamy, tak, mój wydawca, wydawca Kultu.

Chociaż wiadomo, jak przypomnimy sobie tę historię z talerzem, to różnie tam w środowisku kultu się to wszystko kręciło, ale no zakładamy, że to nie były prawdziwe tortury, no cuda niewidy.

Tak, tym bardziej, że tutaj w ogóle na tym zdjęciu okładkowym mamy w tle stare okładki kultu.

To była moja ulubiona płyta kultu, kiedy byłem nastolatkiem, o dziwo.

No bo w Białej Księdze Kultu Kazik opowiada, że

Średnio to wtedy wyglądało, no już podobno mój wydawca powstawał w niedoskonałej atmosferze, każdy tam nagrywał swoje partie osobno, no nie było jakiegoś takiego zespołowego, kolektywnego ducha, czyli sobie tam dżemujemy, coś tam kombinujemy, no sporo jakichś takich projektów pobocznych, między innymi Kazik, ale nie tylko, no według kultu Kazika zespół wtedy był bardzo zagrożony, to wszystko wisiało.

Na włosku, a Grudziński stworzył wtedy podobno kolaż z fotografii kultu, który podpisał Polski Związek Głuchych, więc no nie miał najlepszego zdania o tym połączeniu ludzkim w tamtym czasie.

W trakcie tych sesji okazało się, że po prostu muzycy kultu czuli się jakoś tam przytłoczeni, jakoś przykryci przez tego Kazika, no zwłaszcza z uwagi na jego solowe sukcesy.