Mentionsy

To znaczy nasi żołnierze wojsk pancernych byli jak lotnicy wysyłani na dalekie misje.

To powodowało, że już w momencie rozpoczęcia wojny przed dowódcą wojsk pancernych szczebla armii i przed dowódcą pododdziału szczebla batalionu piętrzyły się gigantyczne trudności.

I że tak będzie, że żołnierze wojsk pancernych zostaną rzuceni w logistyczną pustkę na polu walki przestrzegały już przedwojenne regulaminy polskiej broni pancernej.

Ale sam batalion czołgów podlegał dowódcy wojsk pancernych danej armii, a w wymiarze logistycznym podlegał pod logistykę owej armii, tak jak wszystkie inne oddziały i pododdziały owej armii.

Innymi słowy już w roku 1938 każdy oficer wojsk pancernych, broni pancernej Wojska Polskiego, czytając regulamin użycia w walce batalionu czołgów lekkich,

ale pod jednym zasadniczym i fundamentalnym warunkiem, że teoria zgrywała się z praktyką, że regulamin można było zastosować, bo istniała armia na obszarze tej armii z sieci łączności, na tyłach tej armii składnice materiałów bazy zaopatrzeniowe, znane dowódcy batalionu czołgów i jego przełożonemu dowódcy wojsk pancernych szczebla armii, że istniała prawidłowa koordynacja i wymiana informacji.

Dostaje wydany kolejny rozkaz przemieszczania się na pozycję bojową, dlatego że Armia Łódź jest od południa oskrzydlana uderzeniem niemieckich wojsk pancernych.

I teraz zobaczmy, dowódcy Wyższego Szczebla, mimo że są to oficerowie Wojsk Pancernych, nie mogą ingerować w przemieszczanie się batalionu, no bo zmienia się sytuacja taktyczna.

Dowódcy Wojsk Pancernych Armii Łódź szarpią za drążek, batalion się rozpada przed walką.

Miasto zaopatrzeniowe, gdzie wkrótce się okazuje, że nawet dowódca Wojsk Pancernych Armii szuka, jeździ po różnych magazynach.

Dowództwo armii, oficerowie Wojsk Pancernych, dowództwie armii, dowódca kompanii logistycznej, wszyscy jeżdżą po Łodzi i szukają paliwa.