Mentionsy

Więc jak wyjaśnić fakt, że po 1945 roku Wojsko Polskie przez wiele lat korzystało z pojazdów, które walczyły pod Leniną czy w Berlinie?

Ale tak czy inaczej, Wojsko Polskie dysponowało potężnym arsenałem pancernym.

Ale to był pewien proces i zanim przyszły te, powiedzmy, bardziej tłuste lata, przez kilkanaście lat Wojsko Polskie zmagało się z niedoborami sprzętu pancernego.

Mieliśmy jednocześnie polskie siły zbrojne na zachodzie, mieliśmy wojsko polskie na wschodzie, czasem nazywane Ludowym Wojskiem Polskim, chociaż ta nazwa nie jest ścisła, nie jest prawidłowa.

To po prostu było zawsze Wojsko Polskie.

Czyli na papierze to Wojsko Polskie na wschodzie, złożone, przypomnijmy, przede wszystkim z pierwszej i drugiej armii Wojska Polskiego, ono miało dosyć rozbudowaną strukturę liczebną.

Mieliśmy też czołgi ciężkie IS-2, Wojsko Polskie.

więc widzimy, że Wojsko Polskie miało bardzo liczne typy uzbrojenia.

I w tym okresie Wojsko Polskie cierpiało na olbrzymie niedobory.

A w jaki sposób starano się utrzymać w gotowości bojowej te pojazdy, które jeszcze posiadało Wojsko Polskie?

Nadal mieliśmy około 50 czołgów T-70 i niespełna 30 czołgów IS-2, czyli cała armia polska, całe Wojsko Polskie miało, nie licząc dział samobieżnych, jakieś 280 czołgów, z czego 50 lekkich T-70 i 40 T-34-76, czyli broń żywcem wzięta np.

W armiach ogólnowojskowych Wojska Polskiego stworzono Korpus Pancerny.

Efekt był taki, że Wojsko Polskie osiągnęło dno w zakresie uzbrojenia wojsk pancernych.

Można powiedzieć, że Wojsko Polskie od brzydkiego kaczątka przejdzie potem, no może nie do pięknego łabędzia, ale będzie dysponować potężnym potencjałem pancernym.

Ona miała ponurą twarz stalinizmu, ona miała ponurą twarz Bolesława Bieruta, ale w zakresie wojskowości to był gigantyczny skok przygotowujący państwo polskie, mówiąc wprost, do trzeciej wojny światowej w ramach bloku wschodniego.

Ale zanim ostatecznie w zakładach Bumar Łabędy, wówczas zakładach mechanicznych imienia Józefa Stalina, zaczęły powstawać czołgi T-34-85 polskiej produkcji, no to w pierwszej kolejności Wojsko Polskie zaczęło kupować olbrzymie ilości sprzętu pancernego z ZSRR, niestety tego drugowojennego pochodzenia i często były to zresztą pojazdy wyprodukowane w czasie wojny bądź zaraz po jej zakończeniu.

Wojsko Polskie teraz w dobie stalinizmu pod całkowitą kontrolą radzieckich oficerów.

Czyli Wojsko Polskie zaczęło się odtwarzać troszeczkę tak jak w...

Innymi słowy, kompletnie przestarzały sprzęt, w setkach sztuk kupowało Wojsko Polskie.

Wojsko Polskie kupiło prawie pół tysiąca wozów typu IS i SU.

W armii radzieckiej oczywiście pojazdy tego typu nadal znajdowały się na wyposażeniu, ale było ewidentnie widać, że starszy brat ze wschodu nasyca Wojsko Polskie sprzętem ewidentnie poprzedniej już generacji.

Sprzętem tanim, masowo dostępnym, pozwalającym tworzyć nowe Wojsko Polskie, które na tym sprzęcie drugowojennym miało na nowo nauczyć się organizacji.

Tak jak w latach 43-45 Związek Radziecki tworzył, kształtował Wojsko Polskie na swoją modłę, tak w okresie zimnej wojny doby stalinizmu

Robił to po raz drugi, ale teraz przekształcał Wojsko Polskie i sprzęt, organizację, struktury Wojska Polskiego znacznie głębiej.

A kiedy Wojsko Polskie mogło już odebrać pierwsze czołgi produkcji krajowej?

W roku 1954 Wojsko Polskie odbiera z produkcji krajowej 370 czołgów, a w roku 1955 430.

tym, że Wojsko Polskie podziękuje części radzieckich doradców, że zostaną zastopowane.

Po tym okresie wzmożenia stalinowskiego Wojsko Polskie ma w jednostkach 2200 pojazdów, z czego ponad 1500 czołgów T-34-85.

Ale wcześniej, przez 15, niemal 20 lat, Wojsko Polskie stało radzieckim sprzętem pancernym z II wojny światowej.