Mentionsy

Na zachodzie doszliśmy do poziomu dywizji pancernych, na wschodzie do poziomu korpusu pancernego.

Ale z tego powodu, jak i z przyczyn politycznych, nie istniały plany adaptacji najnowszych konstrukcji do armii państw sojuszniczych, armii państw podległych, przynajmniej do czasu, po pierwsze, jak powiedziałem, pełnego zdobycia władzy politycznej przez komunistów w tych krajach, ale i po drugie, dopóki armia radziecka sama nie nasyci się nowoczesnymi systemami uzbrojenia, jej sojusznicy, jej wasale musieli opierać się na starym sprzęcie pancernym właśnie z II wojny światowej.

Zostawaliśmy z czołgami IS-2 i z całą generacją radzieckich dział pancernych samobieżnych, czyli tych lekkich SU-76, średnich SU-85 i ciężkich IS-122 i IS-152.

W pułkach dział samobieżnych były albo średnie SU-85, albo ciężkie wozy typu ISU.

W dywizjonach dział samobieżnych dywizji piechoty były początkowo wozy SU-76, które także występowały na szczeblu samodzielnych pułków.

Więc musieliśmy zdobywać części zamienne, uczyć się obsługi pojazdów generacji T-70, SU-76, generacji czołgów T-34, SU-85.

To wychodziło, że nie mamy ukompletowania nawet dla jednego korpusu pancernego według etatów z 1945 roku przy założeniu, że zlikwidujemy wszystkie brygady samodzielne.

Zostało nam po wojnie około 80 dział samobieżnych SU-76, 74 SU-85 i tylko 34 ciężkie działa samobieżne IS-122-152, co dawało ekwiwalent półtora półku dział samobieżnych, tych ciężkich.

W październiku 1945 roku w ogóle rozformowano dowództwo Korpusu Pancernego.

Ze względu na zużycie wycofano także część dział samobieżnych, w efekcie czego posiadaliśmy około 50 SU-85 i 50 SU-76.

Jak powiedziałem, tych ciężkich dział i SU było zaledwie około 30.

No ale przecież w armii radzieckiej wtedy też większość sprzętów pancernego to jednak były pojazdy z okresu II wojny światowej.

Dosłownie pojedyncze czołgi T-34-85 i S-2, działa samobieżne ISU-152 zaczęły przybywać do Polski.

W 1949 roku dostaliśmy 16 ISU-122, w 1950 roku kolejnych 31 egzemplarzy.

Przysłano pierwszą partię SU-76, czyli tak naprawdę lekkich pojazdów będących pod koniec lat 40. kompletnie przestarzałymi.

Ale przysłano także pierwsze dwa wozy SU-100, czyli działa samobieżne, które debiutowały pod koniec II wojny światowej.

SU-100 trafił na wyposażenie Wojska Polskiego dopiero pod koniec lat 40.

W latach 1952-53 myśmy pozyskali ponad 200 Su-76, co było o tyle zdumiewające, że na tzw.

Dokupiono ponad 20 SU-100.

W latach 1951-1954 pozyskano ponad 300 najcięższych dział ISU-122 i ISU-152.

Dział SU-100 dostarczono niewiele.

Dostarczono za to mnóstwo SU-76, które uważano, że będą na przykład bardzo przydatną bronią w wojskach drugiej linii, no i dostarczono olbrzymią ilość także pojazdów ciężkich.

Wojsko Polskie kupiło prawie pół tysiąca wozów typu IS i SU.

Stać się wielką armią czasu zimnej wojny w pierwszej kolejności na radzieckim, m.in.

Na uzbrojeniu jest ponad 200 dział samobieżnych SU-76.