Mentionsy

Chociaż dla ścisłości jesienią 1944 roku nadal niemieckie pancerdywizjon to były najlepsze związki taktyczne Wehrmachtu, które służyły do kontruderzeń, reglowań, włamań nieprzyjaciela, były niezwykle wysoce mobilne i wysoce efektywne bojowo na poziomie taktycznym, ale były już kompletnie nieefektywne na poziomie operacyjnym, co różniło je w sposób fundamentalny od tychże samych dywizji pancernych z roku 1939, 1940 czy 1941.

Mamy blisko 9 tysięcy czołgów, dział szturmowych i dział pancernych, a kiedy jeszcze policzymy samobieżną artylerię, taką artylerię do ognia stromotorowego, no to jednostki Wehrmachtu meldują około 10 tysięcy pojazdów pancernych bądź opancerzonych w strefach operacyjnych i w jednostkach skierowanych do stref operacyjnych.

z dużą przewagą wojsk aliantów zachodnich i oni czysto obiektywnie w roku 1944, nawet gwałtownie zwiększając formalny potencjał wojsk pancernych, przy całej słabości innych rodzajów broni, nie byli już w stanie efektywnie, operacyjnie wykorzystywać czołgów, mimo że właśnie, jak wspomniałem, dywizje pancerne pozostały do końca wojny najskuteczniejszymi, najlepszymi związkami taktycznymi Wehrmachtu.

I to jest właśnie ten zdumiewający paradoks organizacyjny Wehrmachtu z tego okresu, że armia niemiecka, mimo tak licznej broni pancernej, nie jest zdolna do jej koncentracji, bo rozproszyła ją na poziomie strukturalnym i na poziomie także przezbrajania jednostek.

I na 30 września 1944 roku, kiedy armia niemiecka ma za sobą najstraszniejsze lato w historii Wehrmachtu, całą serię klęsk na wszystkich dosłownie frontach, mimo to armia niemiecka jeszcze raportuje, że ma do dyspozycji 3000 czołgów i prawie 3000 dział szturmowych.

Pod koniec 1944 roku Niemcy powinni mieć już kilkanaście batalionów czołgów ciężkich, znaczy mieli w tym trzy formowane bądź używane bojowo bataliony czołgów Waffen-SS oraz kilkanaście batalionów w wojskach lądowych Wehrmachtu.

Czyli na niekorzyść Wehrmachtu działała cała masa różnorodnych czynników.

I wreszcie, po trzecie, z powodu błędów i niedostatków strukturalnych i metodologicznych samego Wehrmachtu.

Te trzy zasadnicze czynniki sprzęgnięte razem w jedno tworzą dla Wehrmachtu i dla pancertrupe niemieckich wojsk pancernych śmiertelną mieszankę.

Ale z racji ogólnej własnej słabości Wehrmachtu jako takiego, efektywność tych pojazdów była nieporównywalnie gorsza niż półtora roku wcześniej.

To wszystko przekłada się na spadającą zdolność bojową Wehrmachtu.

Bitwę pod Kurskiem i tak przegrali, ale jednak wówczas w 1943 roku ogólna zdolność bojowa Wehrmachtu była wyższa niż w roku 1944, mimo że w roku 1943 było mniej czołgów niż w roku 1944.