Mentionsy

To zdanie, że obrona jest formą silniejszą o celu negatywnym, natarcie zaś formą słabszą, ale za to przynoszącą wyniki pozytywne, odnosi się do tego, że Klausewicz postrzegał wojnę w kategoriach nieabsolutnych.

No i Klausewicz zakłada, że do obrony potrzeba zaangażować mniejsze siły niż do ataku, a więc właśnie owo posiadanie inicjatywy może przynieść wyniki pozytywne.

Z chwilą, pisze Klausewicz, gdy zamiar negatywny, to znaczy skupienie wszystkich sił do zwykłego oporu, daje przewagę w walce, o ile ta przewaga jest dość wielka, aby wyrównać przypuszczalną przewagę przeciwnika, wystarczy sama długotrwałość walki, aby wysiłek nieprzyjaciela stopniowo sprowadzić aż do takiego punktu, że zamiar polityczny nie może już dorównać wysiłkowi i wróg musi walki zaniechać.

A zatem Klausewicz podkreśla, że zasadniczym elementem wojny jest walka, ale ona może być defensywna bądź ofensywna.

Ale dlaczego, tak jak powiedziałeś, II wojna światowa była odmiennym konfliktem od tego, co w swojej książce pisał Klausewicz?

Że bardzo trudno jest wypracować strategię obronną, o której pisał Klausewicz.

O tym pisał Klausewicz.