Mentionsy

Norbert, myślę, że wszyscy nasi słuchacze świetnie znają twoje zdanie o Panterze.

Ale żeby to zrobić jak Panterze, dentysta musiał zrobić jak Panterze trepanację czaszki.

Słowem, Niemcy poszli w rozwiązanie niezwykle kontrowersyjne, które pogłębione zostało tym, że było wiadomo, że ta transmisja, zwłaszcza przekładnie boczne, one się będą w tej Jagdpanterze psuły notorycznie.

Dodatkowo jeszcze najgrubsza płyta pancerna, potężne, razem z łożem działo, ważące dwie tony, to wszystko było w Jagdpanterze z przodu, więc ten nacisk na przednią część układu zawieszenia brytyjskiego

był jeszcze większy niż w zwykłej Panterze, a dostęp do tej transmisji był trudniejszy niż w Panterze.

Ponieważ wiedziano, że układ przeniesienia napędu, a zwłaszcza układ przekładni bocznych w Jagdpanterze,

Ostatecznie, jak powiedziałem, latem 1942 roku zapadła decyzja, żeby ową konstrukcję, nowe działo szturmowe oprzeć jednak na przyszłym docelowym czołgu średnim, czyli na Panterze.

W związku z czym na Manowskiej Panterze firma Krupp, czołowy producent systemów artyleryjskich, miała opracować stosowną armatę, dostosować ją do nośnika, opracować stosowną kazamatę.

Czyli opancerzenie było trochę podobne w Jagdpanterze jak w Panterze.

I to w Jagdpanterze się nie udało, dlatego że absolutnym priorytetem było stworzenie jak najbardziej wytrzymałego opancerzenia.

Stworzyli coś, co w warunkach 1944 roku było pewnym dziwolągiem, bo kiedy porównamy jak Panterę z tak naprawdę jedynym analogiem po stronie alianckiej, działem pancernym SU-100, które w zakresie siły ognia było równoważne Panterze.