Mentionsy

Możemy zobaczyć tam to, co potem, zwłaszcza od roku 1943, przez rok 1944 i po rok 1945 będziemy obserwować na europejskich polach bitew, właśnie tam, gdzie przeciwnikami będą Wehrmacht i Armia Czerwona.

Mamy nad Chałchin-Goł obraz starcia, gdzie Armia Czerwona zdobywa przyczółek na rzece i broni tego przyczółka.

To będzie potem zmora Wehrmachtu, kiedy Armia Czerwona będzie zdobywała przyczółki na kolejnych barierach wodnych.

Bitwa nad Chałchin-Goł jest przepowiednią tego, że jeżeli Rosjanom Armii Czerwonej da się wystarczająco dużo czasu na przygotowanie własnych działań zaczepnych, to Armia Czerwona staje się mistrzem czegoś, co możemy nazwać uderzeniami Kafara.

Ale czy to radzieckie zwycięstwo pod Chałchin-Goł uświadomiło już wtedy całemu ówczesnemu światu, że ta Armia Czerwona jest niezwykle groźną siłą bojową?

I tak naprawdę jest to zwycięstwo w takiej skali i w takim stylu odniesione, że po raz drugi czy kolejny raz Armia Czerwona odniesie sukces w takiej skali, oczywiście jeszcze większej, ale chodzi tutaj o kwestie operacyjne, planowania, wykonania operacji, w takiej skali odniesie dopiero pod Stalingradem, ponad trzy lata później.

To znaczy Armia Czerwona porażona w roku 1941 przez Wehrmacht,

I armia czerwona tą niemiecką szóstą armię w Stalingradzie zniszczy, mimo prób deblokady i przyjścia okrążonym z odsieczą.

Że latem 1939 roku ta powszechnie pogardzana na świecie Armia Czerwona, wielka, masowa, ale pogardzana w zakresie zdolności, w starciu z Armią Lądową Cesarstwa Japonii, mimo braku formalnej przewagi liczebnej w ludziach, pobiła wojska japońskiej Armii Kwantuńskiej przewagą techniczną.

Na tyle dużo, że kiedy Armia Czerwona odzyskała siły po długotrwałej wojnie z Wehrmachtem,

Japończycy dominowali oczywiście wciąż na morzu, ale na lądzie potężna już Armia Czerwona była więcej niż pełnoprawnym przeciwnikiem dla armii japońskiej, a armia japońska w roku 1937 uwikłała się przecież w inwazję na Chiny.

W Mongolii mamy Wojska Radzieckie i mamy Armię Mongolską, no i w Związku Radzieckim Wojska Radzieckie, czyli Armia Czerwona.

Ale żeby utrzymać Mongolię, żeby jej bronić także przed zakusami tak Chińczyków jak i Japończyków, Armia Czerwona buduje i eksperymentuje właśnie na obszarze Mongolii z formacjami zmechanizowano-zmotoryzowanymi, no i oczywiście tradycyjnej kawalerii.

To jest fascynujące zjawisko, jak Armia Czerwona walcząc w całkowitej pustce, mając odległości od centrów logistycznych do linii walk rzędu 600-700 kilometrów, ona w tej pustce zdołała wypracować siły zdolne do przeprowadzenia operacji zaczepnej w skali operacyjnej.

To ewenement, jak powiedziałem, takich brygad nigdzie indziej poza Mongolią Armia Czerwona nie ma.

Jest to zwycięstwo, w którym zastosowano te wszystkie sztuczki, triki i kombinacje, z których potem będzie słynęła Armia Czerwona w drugim, trzecim etapie II wojny światowej.

A jakie straty poniosła Armia Czerwona w tej bitwie?