Mentionsy

Bitwa o Aquisgran, o Aachen, dawną stolicę władcy franków Karola Wielkiego.

Aachen, Aquisgran zostaje opanowany po kilkudniowych walkach ulicznych, jak powiedziałeś, 21 października 1944 roku, mimo że wojska amerykańskie

Obiecywali sobie, że po linii Aquisgran-Diren, Diren leży na wschód od Aquisgranu, oni szybko dotrą do Renu w okolicach kolonii, a zatem wyjdą na przedpola zagłębia rury.

i zdobycie Aquisgranu paradoksalnie, a więc zwycięstwo było tego utknięcia potwierdzeniem.

I ta historia bitwy o Aquisgran, ona jest fascynująca z operacyjnego punktu widzenia.

Nie zaatakowali go, bo patrzyli już na kolonię, bo najlepsze amerykańskie dywizje, jakie Eisenhower miał w Europie, uwikłały się we wszystko inne wokół Aquisgranu, tylko z początku, nie z szturm samego miasta.

Zbyt ambitne, zbyt dalekosiężne cele sprawiły, że Amerykanie wyhodowali sobie problem i potem musieli kilka tygodni ten Aquisgran, chociaż nie bezpośrednio same miasto, zdobywać.

W ogóle w czasie bitwy o Aquisgran wzięły w niej udział najlepsze amerykańskie dywizje.

No więc Amerykanie szli do tego Aquisgranu najlepszym wojskiem, które mieli silnymi dywizjami pancernymi i doskonałymi dywizjami piechoty.

Ale w ogóle, czemu Amerykanie postanowili wyminąć Aquisgran?

tak fanatycznie broniących się Niemców z Brestu, no to Eisenhower i Bradley mogli pomyśleć, że z Aquisgranu to trzeba ich będzie wykurzać jak Rosjan ze Stalingradu.

Czyli trzeba było wejść pomiędzy Aquisgran i Last Hirtgen, wyminąć i las, i miasto, i przez Diren dojechać do kolonii.

No ale czemu nazwałeś wcześniej ten manewr aliantów pod Aquisgranem?

Montgomery musiał przy użyciu spadochroniarzy pokonać kilka wielkich rzek, Mose, Wren, a Collins musiał pokonać Wał Zachodni, który na południe od Aquisgranu właściwie nie miał w tym momencie obsady, więc był relatywnie łatwą przeszkodą.

Innymi słowy, między 12 a 15 września generał Collins wbił się w wał zachodni na północnych obrzeżach lasu Hirtgen, dotarł do Stolberg, dotarł do Schewenhitte, na wschód od Aquisgranu.

No i ten Aquisgran, co się właściwie z tym Aquisgranem dzieje?

No przecież Collins nie po to obchodził Aquis Gran, żeby tak po prostu zostawić miasto na niewiadomo czyją łaskę.

Te wojska miały razem zamknąć kocioł wokół Aachen, sprawić, że Aquis Gran zostanie okrążony, być może zostanie zdobyty manewrem okrążającym, wymuszającym odwrót wroga.

Kiedy bitwa o Aquisgran miała już kolejny etap, dlatego że kiedy tylko Engel i jego koledzy przybyli w rejon na wschód od Aquisgranu, 12 Dywizja Grenadierów Ludowych zaczęła przystępować do fanatycznych kontrataków ku osłupieniu żołnierzy amerykańskich.

Collins chciał przeciąć połączenia drogowe kolonii Dieren i Aquisgranu.

Jeżeli ten pierwszy etap bitwy o Aquisgran nie uświadomił jeszcze tego Eisenhowerowi, to uświadomił mu etap drugi, październikowy.

Collins utknął na południe od Aquisgranu i chwilowo przeszedł do obrony.

Na północ od Aquisgranu, na pograniczu Holandii i Niemiec płynie taka rzeka Worm.

Podobnie ugrupowanie Collinsa zostało wzmocnione elementami 28 Dywizji Piechoty, stąd można by powiedzieć, że ostatecznie w bitwie o Aquisgrana brały udział dwa amerykańskie korpusy, siódmy, dziewiąty, siłami siedmiu dywizji, w tym dwóch pancernych, drugiej i trzeciej oraz pięciu dywizji piechoty, pierwszej, dziewiątej, dwudziestej ósmej, dwudziestej dziewiątej i trzydziestej.

Formalnie stał stanowisko ze względu na stan zdrowia, ale wyglądało to zasadniczo najlepiej, a Bradley uważał, że to XIX Korpus jest winny temu wszystkiemu, co dzieje się pod Aquisgranem i to bardzo dobrze, że schorowany generał pojedzie sobie do Ameryki.

Od godzin popołudniowych 16 października Aquis Grand był już otoczony.

Często tymi dywizjami jak 116, jak 9 Pancerna, które przecież wykrwawiały się jesienią 1944 roku w bitwie o Aquisgran.

Zamiast szturmować Aquis Gran, Amerykanie go we wrześniu obeszli.