Mentionsy

Jeszcze bardziej kłopotliwa stała się rok później, kiedy Armia Czerwona wkroczyła na ziemię centralnej Polski, co skończyło się tym razem już na szczęście nie śmiercią, ale dymisją trzeciego już naszego naczelnego wodza, generała Sosnkowskiego.

Armia Czerwona była naszym wrogiem numer jeden.

Tylko, że w roku 1938 Hitler skierował się na Czechosłowację, więc to jeszcze nas nie kosztowało przesadnie dużo, ale gdy w roku 1939 skierował się ku nam, no to Armia Czerwona wkroczyła do Polski tak czy inaczej, kiedy ta wojna się zaczęła, ale nie jako nasz wątpliwy i zaborczy sojusznik, tylko jako nasz zajadły wróg.

Bo nie było do końca wiadomo, kiedy zaczynał ten rozkaz wydawać, czy Armia Czerwona rzeczywiście wkroczyła jako wróg, czy tak jak mówiono, zwłaszcza na obszarze Ukrainy, w ramach forteli wojennych, że oni z Polakami nie walczą, oni na Germańca idą.

Kiedy był słaby, kiedy widmo upadku ZSRR było wyraźne, kiedy Armia Czerwona walczyła tak jak walczyła, akceptował czasowo pewien układ.

No i kiedy przyszła Bitwa Stalingradzka, kiedy Niemcy przeszły do strategicznej defensywy, kiedy Armia Czerwona zaczęła lepiej walczyć, no to Związek Radziecki szukał już tylko pretekstu.

No więc w roku 1941 też były, a w roku 1943 i w roku 1944, kiedy zwycięska Armia Czerwona zaczęła zbliżać się do naszych granic, te naciski tylko się nasiliły.

Wybrane oddziały Armii Krajowej uaktywniają się na kolejnych obszarach, na które wkracza Armia Czerwona.

Możemy bić Niemca jako krótkotrwały, taktyczny sojusznik Armii Czerwonej, ale potem Armia Czerwona i tak rozbraja Armię Krajową.

I w roku 1944 walczyliśmy na ulicach Warszawy z poczuciem całkowitej tak naprawdę beznadziejności, no tylko z tą fundamentalną jednak różnicą, że w roku 1939 Armia Czerwona jak wkroczyła na ziemię polskie, to wkroczyła jako wróg.

Był przekonany, że to powstanie się uda, a on po kilku dniach zostanie wywieziony przez NKWD na Łobiankę, dlatego że powstanie się uda, a do Warszawy wkroczy Armia Czerwona.