Mentionsy

Jest to Joel Mokyr, połowa nagrody i druga połowa wspólnie dla Philippa Aghiona oraz Petera Howitta.

Joel Mokyr jest rzeczywiście, można powiedzieć, historykiem ekonomicznym, historykiem gospodarczym, ale jego prace były szeroko cytowane również w teorii wzrostu gospodarczego, także czy to Aghion i Howitt, czy to na przykład, powiedzmy, Paul Romer czy Charles Jones, to są badacze, którzy regularnie cytowali jego osiągnięcia wcześniejsze.

To może przejdźmy też do dwójki pozostałych noblistów, Philippe Aghion i Peter Howitt.

Natomiast model oczywiście jest w całości zasługą tegorocznych noblistów Aghiona i Howitta.

Prace opublikowano zaledwie dwa lata wcześniej niż praca Aghiona i Howitta, także to było w tym momencie bardzo aktywnym tematem badawczym i tam ta dyskusja była otwarta.

Był też artykuł Grossmana-Heltmana, bardzo często ustawiany w rzędzie razem z Romerem i Aghionem Howittem.

Aghion i Howitt popatrzyli na to inaczej.

Są modele, które niwelują pewne niedostatki tych oryginalnych modeli Romera czy Aghiona Howitta, na przykład tzw.

Zresztą to samo Aga i Howitt zbudowali w 1998 roku wersję swojego modelu, która już nie miała efektu.

W modelu Aghiona Howitta nie jest zawsze za mało, bo jest ten przeciwstawny efekt, w zależności od parametrów czasem ten przeciwstawny efekt jest na tyle silny, że może być w zdecentralizowanej gospodarce za dużo innowacji z punktu widzenia dobrobytu.

Ja w ogóle tak sobie jakby grupując autorów, bo wiem, że Komisja Noblowska lubi tematycznie grupować autorów, to wyobrażałem sobie, że jeśli Aghion i Howitt, to pasowałby mi tutaj Charles Jones, bo rzeczywiście jego prace, w szczególności ten artykuł z 1995 roku, no to bardzo też popchnęły teorię wzrostu do przodu i ta literatura dotycząca modeli endogenicznego wzrostu została popchnięta do przodu dzięki wynikom Charlesa Jonesa.

Powstały tak zwane modele semi-endogenicznego wzrostu, gdzie żeby tempo wzrostu mogło być podtrzymane i tempo postępu technologicznego mogło być podtrzymane, to musiał systematycznie wzrastać odsetek pracowników badawczo-rozwojowych w populacji inaczej niż u Romera czy u Aghiona Howitta, gdzie jakby stała liczba naukowców mogła przekładać się na stały wzrost w długim okresie, więc to są długofalowo inne implikacje.

Aghion i Howitt też napisali monografię o swoim wzroście gospodarczym.