Mentionsy

Gdyby generał Jan Skrzynecki nie wstrzymał ofensywy zaplanowanej przez generała Ignacego Prądzyńskiego na wiosnę.

Trzeba przyznać, że na początku Skrzynecki zakasał rękawy, gorliwie przystąpił do reorganizacji armii, powołał nowy sztab z utalentowanymi pułkownikami, Ignacym Prądzyńskim i Wojciechem Chrzanowskim.

Na nic błagania i nalegania Prądzyńskiego, wódz naczelny nakazuje pościg dopiero następnego dnia rano, co pozwala zgarnąć do niewoli kolejne 4 tysiące jeńców, ale niweczy szansę na zajęcie strategicznego miasta na północno-wschodnim Mazowszu.

10 kwietnia pod Iganiami świetne zwycięstwo odnosi awansowany na generała Prądzyński, tam w kluczowym momencie bitwy prowadząc szarże.

Tym razem zgodził się na plan Prądzyńskiego, by zaatakować Gwardie Cesarskie, a później przy dobrych wiatrach nawet zająć Łomżę.

Gdy na zajutrz zostały obsadzone, Prądzyński późnym wieczorem udał się dowodza naczelnego.

Wraz z Prądzyńskim ułożyli plan obrony na rzece Narwi i w miastach Łomży i Ostrołęce.

Od planów odsuwa Prądzyńskiego, a koncentrację wojsko późnia na tyle, że okazja wydania bitwy na korzystnych warunkach bezpowrotnie przepada.

Tymczasem w Warszawie Krukowiecki z Prądzyńskim przeforsowali projekt podziału polskiej armii.

Zamiast wysłać w bój Prądzyńskiego, misję powierzył bliżej nieznanemu włoskiemu awanturnikowi, generałowi Girolamo Ramorinowi.