Mentionsy

Jan III chciał uczynić księciem pruskim swego syna Jakuba Sobieskiego.

Prusy mogły dalej spokojnie obrastać w piórka, ale winy Sobieskiego trudno się w tym doszukać.

Do cesarza podjeżdża syn Sobieskiego, Jakub.

Nie ma też wątpliwości, że dwór cesarski próbował zatrzeć złe wrażenie, jakie wywołało zachowanie Leopolda I, ale nadal nie możemy podać jednego prostego powodu, dla którego Habsburg zignorował młodego Sobieskiego.

Nie bez znaczenia był problem etykiety, który i tak sprawiał wiele kłopotów podczas przygotowań do spotkania Sobieskiego z cesarzem.

W końcu, choć brzmi to wręcz niewiarygodnie, istnieje możliwość, że cesarz po prostu nie dostrzegł gestu młodego Sobieskiego.

Bitwa wiedeńska była dla Sobieskiego wielkim triumfem militarnym, ale także wizerunkowym.

Pierwsza informacja o zwycięstwie sił chrześcijańskich i o zasługach Sobieskiego ukazała się w London Gazette dokładnie w 10 dni po bitwie.

Cel główny, uwolnienie miasta od oblężenia, został osiągnięty, ale dla Sobieskiego równie ważny był cel drugi, rozbicie tureckiej armii.

Sobieskiego ten brak wiedzy połączony z nadmierną pewnością siebie mało nie kosztował życia.

Na tym nie skończyły się walki Sobieskiego z Turkami, ale kolejne batalie nie były już dla Lwalech i stanu zbyt udane.

Wielki błąd Sobieskiego polegał na tym, że osiągnąwszy swój wielki tryumf, zaangażował się w roku 1684 w mający się rozpocząć wojny Świętej Ligi.

Profesor Norman Davis bardzo krytycznie ocenił efekty działań Sobieskiego w 1683 roku i szczerze mówiąc trudno jest dziwić się takiej opinii.

Jak zauważył najwybitniejszy chyba znawca epoki Sobieskiego i autor doskonałej biografii króla, prof. Wójcik, Jan III nie dążył do wojny z Turcją.

Możliwe, że bez pomocy Sobieskiego losy cesarstwa potoczyłyby się inaczej.