Mentionsy

Ale ta elekcja już zapowiadała moim zdaniem tą kadencję Michała I. Tak ją będę nazywał, chociaż powszechnie okrasia się tego króla Michałem Korobutem Wiśniowieckim.

O tym też dzisiaj będziemy rozmawiać, o tej lekcji, o jej okolicznościach, ale przede wszystkim porozmawiajmy o ojcu Michała Korobuta Wiśniowieckiego.

I w zasadzie, jeżeli porównujemy w ogóle możliwości nawet, bo będziemy docierali do elekcji Michała Korybuta, to pamiętajmy, że on nie pełnił żadnych urzędów przed objęciem korony.

Tego wszystkiego nie ma, oczywiście nie ma mowy, jeżeli chodzi o ocenę przed koronacją, jeżeli chodzi o samą postać Michała Korbuta-Wiesiewickiego.

No i tutaj pojawia się postać naszego bohatera Michała Korybuta-Wysiewieckiego, ale pamiętajmy, że ten grunt przygotowały już sejmiki, które domagały się tutaj króla Rodaka.

Tak jakby zmieniłem swoje utarte przekonanie, że to był syn kogoś potężnego, kogoś zamożnego i to ten ktoś czy jakieś stronnictwo tego Michała popchnęło do władzy, a tymczasem dobra Wiśniowieckich po tym całym zamieszaniu w połowie XVII wieku były mocno przetrzebione.

Natomiast jeżeli chodzi o młodego Michała Korybuta, to pamiętajmy, że on został w jakiś sposób przygarnięty poprzez opiekę.

Także tutaj mamy wiele postaci, które możemy przypisać do tego hasła wyborczego, jakim było postawienie kandydatury Michała Korybuta.

Część, jak wiemy, Stronnictwa Francuskiego przechodzi do Stronnictwa Michała Korybuta, ale to wszystko jest płynne.

Mówimy o stronnictwie Michała Korbuta.

Na kimś Michał musiał się oprzeć i się oparł, ale znaczna przewaga była malkontentów, czyli tych, którzy uważali, że trzeba Michała Korybuta...

Opisywał on okoliczności elekcji, wyboru Michała Korobuta Wiśniowieckiego na króla.

Tutaj ciekawa rzecz związana z tymi terminami panowania Michała Korobuta-Wyśniewickiego, bo zorientowałem się przygotowując do tej rozmowy, że był to m.in.

Oczywiście brał w tym udział, co było też groteskowe, Oberstleitnacht Gwardii Królewskiej, a Hasferus von Lendorf, zwolniony natychmiastowo przez Michała Korybuta, ale już po niewczasie.

Natomiast Olszowski postawił tutaj na Michała Hanenkę pułkownika Chumańskiego, który takich wpływów wśród Kozaków nie miał.

Stąd mamy małżeństwo przecież Michała Korybuta z siostrą Leopolda I Eleonorą, zawarte wesele wielkie pod Częstochową, dokładnie w Kruszynie w pałacu Denhofów.

Natomiast tutaj trudno o to posądzać chorowitego, mającego kłopoty oczywiście ze zdrowiem Michała Korybuta.

bardzo zresztą dobrej pani Joanny Matyjasik, która opracowała kształtowanie się stronnictwa regalistycznego, czyli Michała Korybuta w Rzeczypospolitej, że oczywiście przewagę mieli tu malkontenci pod względem ilościowym.

Ale jeżeli popatrzymy na pewne rody, jak Potockich, to z jednej strony mamy przykładowo Jana Potockiego, wojewoda bracławskiego, mamy Szczęsnego Potockiego, wojewoda sieradzkiego po stronie Michała.

A co do tego stronnictwa, tak w dużym skrócie Michała.

Wręcz odwrotnie, osłabiały oczywiście tu pozycję Michała Korybuta-Wiesiewieckiego.

A co do Gołębia, to rzeczywiście tutaj głosy są głównie krytyczne w stosunku do postawy Michała, który nie reagował na rozwój wypadków, na bałagan panujący w Gołębiu i później w Lublinie, bo mówimy o kołowaniu tej szlachty.

Pan Wołodyjowski, czy przygody pana Michała.

Przygotowuje się elekcję, a odpowiedź, odpowiedzią szlachty była elekcja Michała Korybuta, której broniła zażarcie, bo nie uroczyło się, że sejmiki broniły tutaj monarchę i chciało się rozprawić z malkontentami, czyli przykładowo z liderami tych malkontentów, czyli Sobieskim i Prażmowskim.

Jedni króla Michała chwalili i ledwie nie pod niebo dla cnót jego wywyższali, drudzy, że niewojenny, że o kamieniecką fortecę według pakt swoich i przysięgi swojej nie dba i bez rzeczy pospolitej wiadomości cesarzówne pojąwszy...

To słowa z pamiętnika Michała Jemiałowskiego i wynika z nich, że utrata twierdzy w Kamieńcu Poddolskim.

Jerzego Michała Wojodyjowskiego, to wszystko rozbudza naszą wyobraźnię.

broniąc przede wszystkim tronu Michała Korybuta.

W ogóle cała ta walka obu stronic ogranicza się, że jedno stronnictwo malkontentów za wszelką cenę dążyło do detronizacji Michała, drugie do obrony tronu Michała.

A więc lekarze już na czele z Braunem, takim Szwedem, który był głównym lekarzem Michała Korybuta, już na kilkanaście dni stwierdzili, że stan jest bardzo trudny i nie rokowali nadziei.

Natomiast ja oczywiście idąc tu za głosem nowej literatury, która powstaje na naszych oczach, brałbym w obronę Michała Korybuta pod jednym względem.

Jedynym, który wspierał go do końca to był Andrzej Olszowski, ale on był z kolei skonfliktowany z innymi wspierającymi Michała magnatami, znaczy respacami.

Czy można powiedzieć, że ta śmierć Michała Korobuta-Wyśniowieckiego w wieku 33 lat usatysfakcjonowała malkontentów?

Nie do końca, dlatego że wiemy, że sam Sobieski, to z kolei i wójcik, i oczywiście inni historycy podkreślają, tak nie palił się do tej korony, choćby z jednego względu, to jest to, co ma miejsce, miało miejsce za Michała Korybuta.