Mentionsy

No bo skoro Jan Długosz pisał, że przyjście na świat, cytuję tutaj, że przyjście na świat tego ostatniego stało się dla swoich przykre i obmierzłe, wielce pocieszne dla obcych, którzy z przyczyn rzuconej na królową i jej dziecko po twarzy różne rozsiewali gadki i naśmiewiska.

To może ja nie zapytam, czy Kazimierz Jagiellończyk był synem Jagiełły, tylko zapytam inaczej, dlaczego Jan Długosz tak pisał o nim?

Jan Długosz patrzył w ogóle na Jagiellonów trochę przez pryzmat ich stosunku ze Zbigniewem Oleśnickim, z biskupem krakowskim Zbigniewem Oleśnickim.

I ostatecznie, można powiedzieć, przegrał troszeczkę taki starcie o rząd duszy z Kazimierzem Gierończykiem i Jan Długosz zdawał sobie z tego sprawę.

Jan Długosz też poparł i na przykład stał się wychowawcą synów Kazimierza Gierończyka, co dobrze świadczy i o samym Janie Długoszu, ale też o Kazimierzu Gierończyku, że wziął na wychowawców swojego syna, swoich dzieci, osobę, o której wiedział, że jest uczona, wybitna, dobra, mimo że wiedział, że ten Długosz go nie lubił.

Nie, to był... Jan Długosz był na pewno jednym z najwybitniejszych historyków swoich czasów, czy całego średniowiecza.

Także spojrzenie Długosza jest na pewno bardzo często nieprzychylne, jeśli chodzi na przykład o Jagiellonów, ale z drugiej strony jednak tak ogromna kwerenda, jaką wykonywał, tak ogromna pracowitość, bez niego byśmy byli tak ubożci o informacje dotyczące polskiego średniowiecza, że nawet trudno wskazywać tutaj właśnie ogromne zasługi Jana Długosza.

Jest taki list Jana Długosza, w którym Długosz prosi Oleśnickiego, swojego mentora, swojego pryncypała, że biskupie, na dworze ostatnio na posiedzeniu rady król coś przeciwko tobie mówił.