Mentionsy

Walczył na lewym skrzydle polskiej armii wraz z innym wybitnym w przyszłości dowódcą Jerzym Lubomirskim.

Jerzy Lubomirski, hetman polny koronny i marszałek wielki koronny, wybitny wojskowy, dowódca w zwycięskiej kampanii cudnowskiej, do tego wielki magnat, który jednocześnie cieszył się dużym poparciem szlachty.

Ale bez Lubomirskiego, który wymówił się chorobą.

Lubomirski stał się wrogiem numer jeden.

Ostatecznie Lubomirski został oskarżony o zdradę stanu i postawiony przed sejmowym sądem.

Lubomirski leży teraz zupełnie i wszyscy jego najbliżsi przyjaciele opuścili go.

Plotki o politycznej śmierci Lubomirskiego były mocno przesadzone.

Odpowiedział Lubomirski zagranicznym dyplomatom próbującym nakłonić go do ugody z królem.

Czarniecki bez skrupułów przejmuje po Lubomirskim buławę Chytmana Polnego.

Lubomirski wrócił z zagranicy pod koniec kwietnia i zbierał siły.

Tę ostatnią przysłała Francja, co gorsza, już na samym początku kampanii 40 chorągwi wypowiedziało posłuszeństwo i przeszło na stronę Lubomirskiego.

Lubomirski zawarcie kompromisu uzależniał m.in.

Wodzirejem w owym tańcu od początku był Lubomirski.

Lubomirski ucałował rękę króla i znów opuścił kraj.

31 lipca zawarto rozejm, a Lubomirski znów ukorzył się przed królem.

Żal raczej nie był szczery, a na pewno niezbyt głęboki, gdyż na obczyźnie Lubomirski opublikował jawnej niewinności manifest, w którym winą za wszystko obarczał Jana Kazimierza.

Jerzy Lubomirski zmarł nagle w styczniu 1667 roku.

Przeszła do historii pod nazwą Rokoszu Lubomirskiego.

Co prawda zostaje hetmanem wielkim koronnym, ale po rokoszu Lubomirskiego jest w niesławie.