Mentionsy

Narodziny Wietnamu południowego, Viet Cong i wojna, która wraca na wieś.

Cel był prosty – odciąć Viet Cong od wsi, zabrać mu ludzi, żywność, informacje i rekrutów, a jednocześnie skupić ludność wiejską w kontrolowanym, łatwiejszym do obrony punkcie z lokalną milicją i administracją lojalną wobec Sajgonu.

Narodowy Front Wyzwolenia Wietnamu Południowego, a jego zbrojne ramię znane jest nam wszystkim jako Viet Cong.

Na zachodzie często wrzuca się to wszystko do jednego worka pod nazwą Viet Cong, ale warto rozdzielić te pojęcia, bo mówią one o różnych rzeczach.

Viet Cong to hasło, które potocznie oznacza zbrojne zaplecze tej rebelii.

Narodowy Front Wyzwolenia to front buntu na południu od roku 1960, to polityczny szyld, a Viet Cong to zbrojne ramię NFW, czyli tego frontu, partyzanci i siatki w terenie.

Partyzantka Viet Congu przychodziła tam, gdzie państwo kojarzyło się z przemocą i korupcją, z urzędnikami wywyższającymi się ponad ubogą ludność, urzędnikami Diema.

Celem Viet Congu było przejąć wieś, przekonać jak najwięcej chłopów, że prawdziwa przyszłość jest po stronie rewolucji komunistycznej.

W teorii był to sąd ludowy, w praktyce mechanizm, który pod nadzorem Viet Congu miał rozbić wspólnotę i pokazać kto tu dyktuje reguły.

W dzień rząd, w nocy Viet Cong.

Posterunki państwa stawały się fasadowe, bo po zmroku prawdziwa władza, władza Viet Congu przychodziła z lasu.

Viet Cong w samym tylko 1960 roku zabił około 1700 lokalnych urzędników, nauczycieli i naczelników, łamiąc tym samym kręgosłup administracji Diema na prowincji.

Jednocześnie Viet Cong dbał o pozory dobrotliwości, bo terror najlepiej działa wtedy, gdy ma twarz porządku.

Walki, która od 1960 roku dostaje nazwę i polityczną przykrywkę jako Viet Cong.

Viet Cong natychmiast wykorzystał chaos.

Skoro Hanoi wspiera walkę na południu, skoro szkoli kadry, przerzuca ludzi sprzęt, podtrzymuje Viet Cong, to uderzmy w źródło.

Viet Cong mieszał się z wioskami i dżunglą, a północ przerzucała ludzi i sprzęt szlakami przez granice.

Klimat był tam równie bezlitosny co Viet Cong.

Jeszcze inną pułapką, którą zastawiał Viet Cong, były doły z zaostrzonymi bambusowymi palikami, nierzadko wysmarowane odchodami dla wywołania infekcji.

Viet Cong rzadko stawał do walki twarzą w twarz.

Jak gorzko podsumował to jeden z oficerów, w nocy my nie istnieliśmy, był tylko Viet Cong.

A Ameryka, aby móc mierzyć się z Viet Congiem zrobiła to co zazwyczaj, próbowała technologią i zaawansowaniem pokonać wroga.

A teraz zestawmy to z wyposażeniem Viet Congu.

Wyposażenie Viet Congu to drugi biegun technologiczny.

Partyzanci Viet Congu powszechnie używali także broni przechwyconej od Amerykanów, takiej jak pistolety maszynowe Thompson, karabinki M1, automaty Browning czy stare brytyjskie Steny.

Do tego, do wyposażenia Viet Congu dodajemy pułapki i miny.

Były jedną z najskuteczniejszych broni Viet Congu, odpowiadająca około 20% strat amerykańskich.

Viet Cong posiadał także moździerze kal.

Charakterystycznym strojem typowego partyzanta z Viet Congu był czarny strój, stożkowy kapelusz oraz korkowy hełm pokryty siatką maskującą.

Żołnierze Viet Congu w jak największym stopniu mieli być samowystarczalni.

Westmoreland uwierzył, że dzięki pokonywaniu znacznej ilości Viet Congu i przewadze ogniowej uda się osiągnąć tzw.

Żelazny Trójkąt było miejscem, które dla Viet Congu było bastionem, na powierzchni dżungla, wioski i pola ryżowe, a pod spodem tunele, magazyny, punkty medyczne i stanowiska dowodzenia.

Amerykanie, chcąc jakkolwiek walczyć z Viet Congiem pod ziemią, musieli się zaadaptować.

Czający się na każdym kroku w cieniu Viet Cong.

Wiedzieli, że tam przewagę ma Viet Cong i że kto schodził do tuneli, ten rzadko z nich wychodził.

Powszechną niestety praktyką było dopisywanie do statystyk cywilów, co żołnierze kwitowali cynicznym powiedzeniem, jeśli oberwał, to należał do Viet Congu.

Wiedział, że amerykańska opinia publiczna po prostu straci cierpliwość szybciej niż on albo Viet Cong.

W 1960 roku powstaje Narodowy Front Wyzwolenia, polityczny szyld dla rebelii na południu, a Viet Cong staje się nazwą partyzantki w terenie.

Hanoi i Viet Cong szykują cios, który ma pokazać Ameryce, że wcale nie kontroluje południa tak, jak tego by chciała.

Kongresmen Henry Rose wyraził wówczas powszechne odczucie, mówiąc, że zabijanie jeńców jest potworne i nieamerykańskie i żadne okrucieństwa Viet Congu nie mogą usprawiedliwiać zniżania się do ich poziomu.

W ich wyobrażeniu to nie jest wioska, tylko gniazdo, miejsce gdzie roi się od Viet Congu, a przynajmniej tak miało być, przecież ten rejon kojarzony jest z Viet Congiem.

Do tego dochodzą odprawy, atmosfera pewności, że tam mają być oni, że wszędzie wokół są oni, że wszędzie wokół jest Viet Cong.

To wszystko przez Viet Cong, to wszystko przez tych komunistów.

W takim układzie, to, że ktoś jest cywilem, w głowie zostaje zasłonięta etykietą Viet Cong.

A już na pewno pomagali Viet Congowi.

Na pewno karmią Viet Cong.

Viet Cong i siły północy również stosowały terror jako narzędzie walki, zwłaszcza wobec osób, których uznawano za wrogów ludu, współpracowników Saigonu albo ludzi systemu, urzędników, nauczycieli czy po prostu lokalnych przywódców.

Po trzecie, uznanie polityczne Viet Congu.