Mentionsy

Może mniej agresywna niż za czasów Dariusza czy Kserksesa, ale wciąż ogromna, bogata, wpływowa.

W propagandzie pojawiła się nawet sugestia, że za zabójstwem Filipa mógł stać sam Dariusz III, król Persji.

Po drugiej stronie czekały na niego siły lokalnych satrapów, namiestników króla Dariusza III.

Halikarnasu bronił Memnon z Rhodos, doświadczony dowódca najemników w służbie Dariusza III.

Tymczasem zaś nadchodziło pierwsze starcie z Dariuszem III.

Pierwsze starcie z Dariuszem III.

Czekał on sam, Dariusz III.

Formalnie król królów, następca Cyrusa, Dariusza i Xerxesa.

a mimo to Dariusz III stał na czele najpotężniejszego imperium znanego ówczesnemu światu.

Według antycznych opisów Dariusz miał dostojną sylwetkę, brązowe oczy i starannie przystrzyżoną brodę.

Teraz Dariusz postanowił sam stanąć na czele armii i zmierzyć się z Aleksandrem.

Nie wiadomo, czy Aleksander celowo wymanewrował przeciwnika w to miejsce, czy też Dariusz sam popełnił błąd.

Tam, gdzie jest Dariusz.

ruszył na Dariusza.

W starożytnych relacjach zapisano, że Dariusz zawahał się.

Tak czy owak Dariusz rzucił lejce.

Dariusz faktycznie uszedł z życiem, ale uciekł w takim popłochu, że pozostawił wszystko.

W obozie porzuconym przez Dariusza III odnaleziono pozostawiony przez Dariusza rydwan, zbroję, płaszcz, ale zarazem coś znacznie cenniejszego – całą rodzinę króla.

Matka Dariusza, Sisy Gambis, jego żona Stateira oraz dwie córki nie zdołały uciec.

Niech to pokaże skalę przerażenia Dariusza, że zapomniał o swojej własnej rodzinie.

Czy to wszystko, owe gesty łaski wobec rodziny Dariusza, to był odruch serca?

Wkrótce po bitwie pod Issos Dariusz wysłał list z propozycją.

W 332 roku przed naszą erą, gdy zmarła statejra, żona Dariusza, to sam Aleksander zorganizował jej pogrzeb, zgodnie z perskim rytuałem, z honorami, jakie przysługiwały królowej.

Źródła podkreślają, nigdy nie dopuścił się przemocy wobec kobiet narodziny Dariusza, wręcz przeciwnie, traktował je z godnością do końca.

I cały ten epizod, bitwa pod Istos, ale też dalsze losy Dariusza mówią nam o Aleksandrze więcej niż niejeden triumf.

Dlatego właśnie zdecydowałem się wydzielić jako osobny rozdział bitwę pod Istos i losy rodziny Dariusza.

Aleksander nie popędził za Dariuszem w głąb imperium.

Aleksander, jak wiemy, nie rzucił się od razu w pogoń za Dariuszem.

Aleksander i Dariusz stanęli naprzeciw siebie po raz drugi.

Dariusz wyciągnął lekcję z klęski pod Issos.

Według źródeł starożytnych Dariusz wystawił armię liczącą od 200 tysięcy do nawet miliona ludzi.

Te liczby są z całą pewnością zawyżone, a realnie sił Dariusza było między 50 do 200, może 250 tysięcy, ale nie ulega wątpliwości, że po jego stronie stanęło absolutnie wszystko, co pozostało z Imperium Achemenidów.

Dariusz otrzymał piętnaście słoni od sojuszniczego księcia z Indii.

Analizował teren, ustawienie oddziałów Dariusza i ostatni raz omawiał z dowódcami plan działania.

O świcie Dariusz zajął pozycję w centrum na rydwanie otoczonym Gwardią Nieśmiertelnych.

Jego celem był sam Dariusz.

Gdy Persowie dostrzegli go zbliżającego się z dziką siłą, Dariusz zawahał się tylko na moment, a potem, tak jak wcześniej pod Istos, odwrócił swój rydwan i rzucił się do ucieczki.

Ścigać Dariusza i zakończyć wojnę jednym ciosem, czy zawrócić i ocalić swoją lewą flankę.

Zostawił Dariusza przy życiu.

A Dariusz ten autorytet stracił w chwili, gdy po raz drugi rzucił się do ucieczki przed Aleksandrem.

Wreszcie przed Aleksandrem stanęło Persepolis, solica ceremonialna Persji zbudowana przez Dariusza I i Xerxesa, pełna kolumn, reliefów i skarbów.

Dariusz III rozpoczął desperacką ucieczkę z resztkami lojalnych oddziałów.

Ciało Dariusza odnaleziono na wozie, opuszczone wśród pustynnego pyłu.

Kiedy Aleksander dotarł na miejsce i zobaczył Dariusza, nakazał zabalsamować jego ciało, złożyć je z pełnymi królewskimi honorami w królewskim grobowcu w Persepolis i publicznie ogłosił, że pomści jego śmierć.

Śmierć Dariusza w 330 r. p.n.e.

Po śmierci Dariusza III, Aleksander formalnie przejął cały dorobek Achemenidów.

Kiedy króla nie było, a Dariusz wówczas już nie żył, to te lojalności się rozluźniały.

Bessos, były satrapa Baktri, po zabiciu Dariusza próbował przedstawiać się jako nowy król królów, ale nie był jedyny.

Dariusz nie żył, Babilon, Susa, Persepolis znajdowały się pod jego kontrolą.

Po śmierci Dariusza III w 330 roku p.n.e.

Persja była już podbita, Dariusz nie żył, a skarbiec Achemenidów był w ich rękach.

Pod Issos Aleksander rozbił armię Dariusza III zmuszając go do ucieczki.

Dariusz uciekł, a rok później został zabity.

Sam ożenił się z córką Dariusza.

Dariusz, Mateusz, Sidoepik, Karol, Tomasz, Jarek.