Mentionsy

No dobrze, to jak ja się miał wytłumaczyć, dlaczego ja w ogóle po tę płytę sięgnąłem i co mnie tak w tym Style Council interesuje, to chyba muszę zacząć od The Jam, bo u mnie się zaczęło to jednak od The Jam.

A The Style Council gdzieś tam majaczyło mi jako jakaś taka historia ATEEZowa, że goście wystąpili na Live Aid, mieli parę jakichś singli gdzieś tam w top 10 na wyspach, ale że to była jakaś taka próba zrobienia muzyki bardziej komercyjnej, bardziej pod lata 80. już tak, gdzie ta formuła The Jam może trochę...

Jak zacząłem skrobać, to się okazało, że w sumie to doszło tam do jakiegoś absolutnie nielogicznego zdarzenia w postaci tego, że Paul Weller postanowił wysadzić w powietrze prawdopodobnie najpopularniejszy brytyjski zespół swoich czasów, czyli The Jam w okolicach roku 1982.

I w tym pewnym momencie on podejmuje decyzję autorytarną o tym, że tego The Jam już nie chce kontynuować.

Weller oczywiście pod koniec już istnieje na The Jam, idzie mocno w ten soul, funk, sięga po te inspiracje, ale tutaj jakby jeszcze to pogłębia.

Kompletnie się za nie trzyma kupy i to chyba w ogóle jest najsłabsza płyta szczerze mówiąc z tych czterech pierwszych The Jam.

Weller jako muzyk powszechnie kojarzony z The Jam jako punkowym zespołem, częścią punkowej fali w Wielkiej Brytanii.

Na etapie Style Council tak, ale to myślę raczej jest mądrość okresu, bo na etapie The Jam właśnie to jest totalna fascynacja sixtiesowym rockiem takim właśnie młodsowskim.

I w ogóle The Jam i Weller jako pewien koncept, to ja mam taką małą teoryjkę, że jest

Więc tak jak w The Jam Weller ma problem z punk rockiem, jest uważany w ogóle przez punków za muzyka reakcyjnego.

I w ogóle The Jam to jest koncept.

A Paul Weller jest the angriest of them all przez wiele, wiele lat swojej kariery, zwłaszcza w The Jam.

Nie uśmiecha się chyba ani raz w trakcie całej kariery The Jam.

I to moim zdaniem też odróżnia Style Council od The Jam, że ta muzyka ma też jakby różne nastroje i różne humory, w przeciwieństwie do muzyki The Jam, która jest zazwyczaj po prostu wkurwiona na cały świat.

Może zastanówmy się, czy Paul Weller na pewno musiał rozwiązywać The Jam i zakładać The Style Council.

Ja w ogóle bardzo lubię te krytyki społeczne Wellera jeszcze z The Jam.

Czy ja dobrze pamiętam, że był taki utwór The Jam, English Rose?

On grał chyba w jakimś takim bardzo wczesnym pierwszym składzie The Jam, a później nie kontynuował, natomiast poszedł właśnie w twórczość bardziej literacką i zmarł.

Troszkę jak, nie wiem, w Going Underground The Jam, który jest trochę jakby w innej estetyce, ale też jest tak, w zajebiście szybkim tempie jest bardzo dużo podane i tutaj jest tak samo.