Mentionsy

W ostatnich dniach kilkanaście osób zrezygnowało z bycia patronem mojego podcastu, ponieważ na swoim Instagramie zamieściłam trzy posty dotyczące Brigitte Bardot, bowiem zmarła w wieku 91 lat.

Tak się akurat składa, że widziałam wszystkie filmy, w których zagrała Brigitte Bardot.

Piosenka jest z 1967 roku, a dokładnie w grudniu 1967 roku w telewizji francuskiej w specjalnym programie, w którym ona śpiewała, była pokazana ta piosenka i właśnie była ta stylizacja Brigitte Bardot.

Bo Brigitte Bardot nie istnieje bez mody, bez kina, bez seksu, bez obyczajowości, na dobra, bez gadania.

Rok 1967 i Brigitte Bardot.

Internet się gotował, ja pamiętam, do mnie wysyłano nawet takie linki, czy pani widziała, że Bardot nie żyje.

I słuchajcie, wtedy 91-letnia Brigitte Bardot zaprzeczyła tym informacjom, które podejrzewam do niej dotarły, aczkolwiek ona od lat jest praktycznie była zamknięta, oddzielona od świata, odcięta od świata.

Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski Brigitte Bardot, światowej sławy aktorki i piosenkarki, która postanowiła przerwać swoją karierę poświęcając całe życie walce o poprawę dobrostanu zwierząt oraz swojej fundacji.

Niestety z powodów prywatnych musiałam wchodzić ostatnio na Facebooka i jak zmarła Brigitte Bardot pod koniec ubiegłego roku, no to rzeczywiście zalało mnie, nie nazywę tego szambem.

Zawsze mi mówiła, pamiętaj, że ten stanik, który tak lubisz, nazywa się Bardotka.

To jest piosenka, którą napisał Jean-Max Rivière, skomponował ją Gérard Bourgeois i ona została nagrana przez Brigitte Bardot w 1963 roku i jest zainspirowana właśnie domem Brigitte Bardot, Saint-Tropez.

Urodziła się w rodzinie burżuńskiej jako jedna z dwóch córek Louisa Bardot i Anne-Marie Michel.

Potocznie mówiąc, dyskutują z nimi, ale wyobraźmy sobie sytuację, to jest sytuacja opisywana przez wszystkich biografów Brigitte Bardot, to ona sama o tym mówiła.

I Bardot trzymała się tej zasady do końca.

Więc wyobraźcie sobie, że mówi do taty panie Bardot, a do matki pani Bardot.

Ustalmy na początku, Brigitte Bardot nigdy nie udawała intelektualistki, nigdy nie udawała kogoś, kim nie była.

Okazuje się, że zarządzała tym magazynem przyjaciółka matki Birgit Bardot, nazywała się Helen Lazarew.

Mało tego, w 1950 roku Brigitte Bardot opozuje dla francuskiego wydania Elle.

No dobrze, posłuchajmy w takim razie piosenki z 1964 roku w wykonaniu Brigitte Bardot.

I nagle we Francji powstaje film, w którym jedną z ważniejszych scen w tym filmie jest scena słynnego tańca na stole w wykonaniu osiemnastoletniej Brigitte Bardot, która gra dziewczynę, która jest sierotą, ona mieszka u swoich opiekunów w Saint-Tropez, to jest takie bezdzietne małżeństwo, które się nią opiekuje, ona pracuje w księgarni i to jest dziewczyna, która wie, że jej ciało jest jej walutą.

Zresztą postać grana przez Brigitte Bardot, a potem ona była wyzywana bardzo często na ulicy, że jest dziwką.

To jest ta scena i Bóg stworzył kobietę, rok 1956 i wyobraźcie sobie Brigitte Bardot na tym stole, która robi różne rzeczy.

On dla zgody, żeby mieć zgodę rodziców Brigitte Bardot przyszedł z prawosławia na katolicyzm.

Jest taki serial na TVP VOD, bardzo Wam polecam, bodaj pięć odcinków, Bardotka się nazywa.

Są osoby, które twierdzą biografowie Bardotki, że zmusił ją do tego małżeństwa jej ojciec, ponieważ była w ciąży.

Ja nie widziałam żadnych zdjęć w ciąży Brigitte Bardot.

To jest ta wersja z Bardot.

Przenosimy się do roku 1968, to jest jeszcze czas związku Brigitte Bardot z Sergem Gainsbourgiem i to jest ta piosenka, która uczyniła sławną Jane Birkin, ale najpierw zaśpiewała ją Brigitte Bardot.

Teraz po śmierci Birgit Bardot, media, szczególnie zagraniczne, bardzo dużo o niej pisały.

W latach 50. przed rewolucją seksualną, przed nową falą, przed feminizmem istniała Bardot.

Była seksem, była młodością, a co ważniejsze Bardot była nowoczesnością.

Bardot była najbardziej sensacyjnym produktem eksportowym kraju.

Bardot miała naiwny urok i prawdziwą charyzmę, delikatność i słodycz, w dużej mierze pomijane w lawinie rozwiązłości i seksistowskiej protekcjonalności.

Ale Bardot była w połowie lub trzech czwartych doprowadzana do szaleństwa przez tę nieustanną intruzję.

Na początku mówiłam Wam o tych bardotkach, bo mówiące bardo nie można nie powiedzieć o modzie.

Ja sama pamiętam, jak pracowałam w magazynach modowych, co jakiś czas robiło się sesje w stylu Bardot.

Brigitte Bardot była absolutnie naturalną ikoną stylu.

Szybko stała się modelką, w związku z tym nauczyła się nosić ubrania i jak pojawiła się w filmie, to bardzo szybko okazało się, że to co ma na sobie Brigitte Bardot chce nosić cała Francja.

Te staniki na fiszbinach zwane bardotkami, które są ukochanymi stanikami wielu kobiet, moimi na przykład też, prawda?

Ale mówiąc o Brigitte Bardot, nie można nie powiedzieć o modzie.

Ona to sobie sama wymyślała, ona w tym chodziła po ulicy, paparazzi robili jej zdjęcia i oczywiście cokolwiek pojawiło się, jakieś nowe zdjęcie Brigitte Bardot, dziewczyny chciały wyglądać tak jak ona.

Jeżeli mówimy o ikonie mody, za którą idą miliony na całym świecie, także w Polsce moja mama mi mówiła, że robiła wszystko, żeby te włosy sobie tak upiąć, że to było cholernie trudne i że zdobyć Bardotkę, ten stanik, to było trudne.

Piosenka nosi tytuł Bonnie & Clyde, Serge Gainsbourg, Brigitte Bardot.

Oni wystąpili do sądu o to, żeby ta autobiografia Brigitte Bardot została wycofana z rynku, nie udało się to, wręcz przeciwnie napędziło jeszcze bardziej sprzedaż, ale oni dostali odszkodowanie na mocy procesu sądowego, który wygrali, bo rzeczywiście ona w tej książce pisze,

Jest taka jej książka biograficzna, Birgit Bardot, to ja.

Kilka tygodni po porodzie Birgit Bardot wsiada do samolotu, by lecieć do Lizbony, gdzie odbędzie się premiera filmu Kobieta i Pajac.

Brigitte Bardot nie należy już do siebie.

Dzisiaj jej syn mieszka w Norwegii, ma córki i ma też wnuczki i Brigitte Bardot była prababcią.

Przepraszam, ale niektórzy byli zdziwieni, że francuskie aktorki, szczególnie pokolenia Bardot i następnego, delikatnie mówiąc, nie weszły w to.

Aktorki z pokolenia Brigitte Bardot nie mówi, że były przyzwyczajone do pewnych zachowań męskich na planie, ale przyjmowały je jako normę.

Wątek przepracowania Brigitte Bardot w pewnym momencie jej kariery jest bardzo ważnym wątkiem.

Pamiętajmy, to jest moment, lata 50. i 60., czyli moment, kiedy rozbłysła kariera Birgit Bardot i trwała.

On miał tytuł Brigitte Bardot i syndrom Lolite.

Bo jest długi dość, ale to jest taki esej, w którym ikona feminizmu Simone de Beauvoir pisze o Brigitte Bardot.

I ona pisze o Brigitte Bardot, Simone de Beauvoir pisze o Brigitte Bardot jako o ucieleśnieniu archetypu Lolity.

Nam się to dzisiaj wydaje, natomiast słuchajcie, to są lata pięćdziesiąte, to jest niedługo po wojnie, wszystko się odbudowuje i pewne są sztywne zasady, które dają ludziom jakieś tam ulotne, ale jednak poczucie bezpieczeństwa i te zasady funkcjonowały w świecie, z którego pochodzi Brigitte Bardot.

Jeśli chcemy zrozumieć, co reprezentuje Bebe, nie jest ważne, jaka naprawdę jest młoda kobieta o imieniu Brigitte Bardot.

Brigitte Bardot to najdoskonalszy przykład tych niejednoznacznych nimf.

Tak napisała o Brigitte Bardot w 1960 roku w eseju pod tytułem Brigitte Bardot i syndrom Lolity.

Napisała to Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, która uznała Brigitte Bardot za najbardziej wolną kobietę w powojennej Francji.

I teraz puszczę Wam piosenkę, no bardzo fajną piosenkę, też Brigitte Bardot.

I to jest ta piosenka, która chciałabym, żeby zagrała na koniec tego podcastu, w którym chciałam opowiedzieć Wam o Brigitte Bardot swoimi słowami.

Tak jak mój przyjaciel stał pod domem Brigitte Bardot.