Mentionsy

W gruncie rzeczy miał być więzieniem dla Minotaura, do którego zostały wprowadzane dzieciaki z Aten i miały być przez tego Minotaura pożerane.

Sprawa wyglądała tak, że to więzienie Minotaura było jednocześnie więzieniem dla tych dzieci, a Tezeusz, który się tam dostał, odnalazł swoją drogę z powrotem tylko przez Niś Ariadny.

Bo ważne jest jeszcze to, że w labiryncie jest Minotaur.

Tylko, że kto wie, bo może zamknięty wewnątrz Minotaur nie jest tym wściekłym potworem Tezeusza, a raczej łagodnym i ciekawym świata Asterionem, o którym pisał chociażby Borges.

Bardzo Wam polecam, jeżeli jeszcze nie czytaliście, bardzo krótkiego opowiadania na dwie strony właśnie Luisa Horcheborgesa, który napisał House of Asterion, bo nie wiem, czy wiecie w ogóle, ale Minotaur w mitologii greckiej miał swoje imię.

On nie był po prostu Minotaurem, tylko nazywał się Asterion albo Asterius.

I Borges właśnie napisał opowiadanie z perspektywy Minotaura, który siedzi w tym swoim domu, w tym swoim labiryncie i czeka aż ktoś przyjdzie, ktoś kto go zrozumie, ktoś kto z nim porozmawia, albo ktoś kto go uwolni od tego cierpienia.

I opowiadanie kończy się takim bardzo tragicznym finałem, w którym Tezeusz wychodzi z labiryntu i tłumaczy Ariadnie, że jest niesamowicie szczęśliwy, bo Minotaur praktycznie się nie bronił.

Nie zgadniecie, słuchajcie, w każdej, praktycznie w każdej kurwa, w każdym micie, w każdej historii o Minotaurze on ginie.

Minotaur zawsze ginie.

Oprócz wycieńczenia i zagubienia, które ci towarzyszy, pojawia się również przeświadczenie graniczące z pewnością, że nie jesteś sam, że gdzieś tam jest ten minotaur, kimkolwiek on jest.