Mentionsy

Fischer pisał o tak zwanym nieczasie, próbując uchwycić to, co dzieje się z naszym doświadczeniem czasu we współczesnym świecie.

Nie ma wcześniej, nie ma później, przeszłość i przyszłość się zlewają, a my tkwimy w czymś, co Fischer nazwał właśnie tym nieczasem.

Każda dekada miała swój charakter, swoje brzmienie, swoje marzenia o przyszłości, a dzisiaj, tak mówi ten Fischer, wszystko wygląda tak, jakby przyszłość się skończyła.

Fischer nazwał to melancholią po przyszłości, takim zbiorowym smutkiem po czymś, co mogło się wydarzyć, ale nigdy się nie wydarzyło.

Ta fischerowska melancholia po przeszłości i portugalskie saudade to jest coś, co się w ogóle nazywa hauntologią, czyli filozofią duchów.

Ale Fischer nie mówił tutaj tylko o kulturze, bo Fischer miał bardzo konkretną agendę w tym co mówił.

Fischer pisał o tym bardzo osobiście.

I w tym sensie właśnie Fischer mówił, że kapitalizm zawłaszczył nie tylko przestrzeń, ale też czas.

Fischer pisze, że dziś najbardziej radykalnym gestem nie jest krzyk buntu, ale zatrzymanie.