Mentionsy

Otóż z Maciejem dzisiaj zabierzemy was w mroczną podróż do świata słowiańskiej demonologii.

I chcieliśmy z Maćkiem wejść z takim pierdolnięciem w ten drugi sezon, bo witamy was właśnie w drugim sezonie waszego ulubionego paranormalnego podcastu, więc wybraliśmy tak naprawdę te najgorsze przypadki, że gdyby te demony, o których dzisiaj opowiemy, były w kulturze północnoamerykańskiej, no to na pewno zadebiutowały gdzieś by w Hollywood, no ale są u nas i pojawiło się kilka produkcji na temat demonów słowiańskich.

No i myślę, że po pierwsze wszystkie stwory z mitologii słowiańskiej są niezwykle ciekawe, po drugie one są bardzo dziwne, w sensie paradoksalnie.

Tutaj w tradycji słowiańskiej cisza sama w sobie była w zasadzie czymś podejrzanym, bo tam gdzie nie było śpiewu ptaków, czy szumu drzew, ani odgłosów codziennego życia, mówiono, że coś się kryje.

Cisza oznaczała obecność czegoś nienaturalnego, co mogło wiązać się również ze złem, co jak zauważycie pewnie, w mitologii słowiańskiej wszystko często wiąże się ze złem.

Bo z tego, co widzę, dusza w mitologii słowiańskiej w ogóle ma bardzo duże znaczenie.

Postać bez tego wewnętrznego stelaża, jako taką półpłynną humanoidalną masę i wydaje mi się, że to gdzieś zostało zainspirowane właśnie tą książką, o której mówił Maciek, czyli BESTIARIUSZ SŁOWIAŃSKI.

BESTIARIUSZ SŁOWIAŃSKI.

Bestiariusz Słowiański, Pawła Zycha i Witolda Vargasa.

To jest po prostu pięknie ilustrowana, mówię tutaj o Bestiariuszu Słowiańskim, pięknie ilustrowana książka z krótkimi opisami, żebyśmy wiedzieli mniej więcej co i jak.

Już zaraz przechodzę do tematu, ale jak ktoś chce tak się zajawić, jeżeli chodzi o demony słowiańskie, to BESTIARIUSZ SŁOWIAŃSKI jak najbardziej jest okej.

Chyba, nie dam sobie rąk uciąć, ale chyba wszystkie prawie byty wampiryczne nasze słowiańskie, czyli z duszy i ciała przy okazji osoby, która zmarła i z jakiegoś względu nie chciała odejść na tamten świat, a używając nomenklatury słowiańskiej nie chciała odejść do nawi, czyli takich naszych słowiańskich zaświatów.

Tak, generalnie ten motyw zakradania się do ludzkich domostw na przeróżne sposoby jest bardzo popularnym motywem w wierzeniach słowiańskich.

Bo drugi stworek z mitologii słowiańskiej, którego sobie przygotowałem, to jest poroniec.

W tradycyjnych społecznościach słowiańskich dziecięce życie było kruche, a poronienia i śmierć nowolatków dosyć częste.

Zawsze w ogóle w tych opowieściach o słowiańskich stworach pojawia się jakiś sposób walki i u porońca to było bardziej ułagodzenie go, bo to też jest stworzenie, które z natury jest niewinne.

Ja sobie wybrałam jeden, żeby tutaj wam nie mieszać i jest to Morowa Panna albo Morowa Dziewica, czyli postać przerażająco, i to będzie bardzo taki popularny motyw w demonologii słowiańskiej, czyli postać przerażająco chudej, wysokiej kobiety, której włosy powiewają na wietrze i ciało jest tak blade, że niemal przeźroczyste.

Słowiański, Iga Chmielewska.

Modlono się oczywiście i przede wszystkim unikano miejsc, w których ta morowa dziewica została zauważona, co w pewnym sensie ma swoją logikę, bo jest takim słowiańskim odpowiednikiem kwarantanny, tak?

To jest upiorna istota z mitologii słowiańskiej.

To jest takie, o którym wiele osób ma błędne myślenie, to znaczy błędne, niesłowiańskie, czyli błędne, bo nasze najważniejsze.

W kulturze słowiańskiej, a szczególnie polskiej, on przybrał własne, specyficzne cechy, łącząc tę europejską wyobraźnię o potworach z lokalnym lękiem przed tym, co żyje pod ziemią.

Jest przykładem potwora, który w odróżnieniu od wielu słowiańskich demionów nie zamieszkiwał lasów, bagien czy wiosek, a miasta konkretnie.

On mieszkał blisko ludzi, co czyniło go dużo bardziej realnym zagrożeniem, bo część stworów, my dzisiaj akurat chyba o nich nie mówiliśmy, to są te, które żyją sobie gdzieś w głuszy i nie pojawiają się tak często, ale to mam wrażenie jest znaczna większość mitologii słowiańskiej.

Ale uwaga, w mitologii słowiańskiej, co zapewne już wiecie, ale może nie, to jest potwór o ciele koguta, skrzydłach smoka, ogonie węża i oczach i węża i sowy.

A widziałem, że często pojawiał się też jako taki wąż z bodajże sześcioma nogami, ale to chyba nie w słowiańskich legendach.

Trochę poza naszym tematem, ale wciąż w demonologii słowiańskiej jest jeden demon, którego możesz sobie wyhodować nosząc jakiś, nie zrobiłam teraz researchu akurat, po to to jest demon domowy, dobrze powiedziałam, dobrze powiedziałam, którego sobie hodujesz nosząc jajko pod pachą ileś dni.

Utopiec to jest taki klasyk słowiański tak naprawdę.

Trochę wiedźmin, trochę Buffy pogromca wampirów, to znaczy w tym współczesnym już świecie jest jedyną osobą, która widzi słowiańskie demony, bo one wciąż tam są, ale ten cały lud, który tam mieszka na tej wsi jest już kompletnie na nie znieczulony, no bo weszła współczesność i tylko pani Teofila widzi te demony, a ludzie przychodzą do niej z różnymi problemami.