Mentionsy

Wśród nich najsłynniejsze są legendy o wilkołakach z Osory właśnie, średniowiecznym królestwie na terenie dzisiejszego Kilkenny i Laios.

Według niektórych przekazów, wilkołaki z Osory miały wywodzić się od samych Tauta de Denan, czyli pradawnego ludu bogów i czarowników zamieszkujących Irlandię w legendarnych epokach.

Kroniki genealogiczne pokazują, że Lajgnech był bratem Ferdacha Magdłach, władcy Osory z VI wieku, a jego potomkowie zasiadali potem na osoryjskim tronie, aż podczas najazdu Normanów.

I w legendach o wilkowakach z Osory pojawił się pewien...

Co ciekawe, norweski autor nie wspomniał w ogóle nazwy Osory.

W irlandzkiej wersji za klątwę odpowiadał lokalny święty o imieniu Natalis, który był w ogóle bardzo mało znany poza Osory, więc skandynawski autor zastąpił go postacią bardziej powszechną, czyli świętym Patrykiem właśnie.

I tak legenda o pochodzeniu osoryjskich wilkowaków zyskała tą swoją chrześcijańską interpretację, służąc jako przypowieść o karze za bluźnierstwo i cudzie nawrócenia.

Jeszcze jest jedna opowieść o wilkołakach z Osory, która pochodzi z XII wieku i zawdzięczamy ją średniowiecznemu kronikarzowi Giraldusowi Cambrensisowi.

I rzeczywiście tę sprawę przedstawił i tak legenda o pobożnych wilkołakach z Osory trafiła na karty oficjalnych Kronik i wzbudziła dysputy nawet w łonie kościoła.

Wilkołaki z Osory w jego relacji to w gruncie rzeczy nieszczęśnicy, którzy zostali dotknięci klątwą, ale są całkowicie niewinni.

Niektórzy dopatrują się w tej odpowiedzi także metafory politycznej, bo wilkołaki z Osory można odczytać jako symbol takich tubylczych Irlandczyków, tych pierwotnych, którzy tam mieszkali od dawna, którzy są dzicy z pozoru, ale w głębi duszy zdolni do zbawienia poprzez sakramenty.

Bo w ludowych podaniach te wilkołaki z Osory niekiedy chroniły zagubione dzieci czy rannych żołnierzy, strzegąc ich przed prawdziwymi wilkami i prowadząc bezpiecznie ku ludzkim siedzibom.

Ale ja bardzo lubię wilkołaki z Osory, bo one są ciekawe w każdym ze swoich mniemań.