Mentionsy

Jego imię wywodzi się od, nie zgadniecie słuchajcie, szalinc wywodzi się od szaleństwa, a w dawnym języku pomorskim określenie z tego pola znaczeniowo odnoszono również do diabła, czyli istoty, która, no wiecie, rzucała człowieka na pastwę losu, szału, szału i obłędu, więc nic dziwnego, że takim mianem obdarzono właśnie uosobienie tego rozszalałego morza.

Bo w wywierzeniach Kaszubów Szalinc był okrutnym morskim czartem, był wysłannikiem samych piekieł i personifikacją najbardziej gwałtownych sztormów na Bałtyku.

W niektórych przekonaniach oni są synonimiczni, w sensie, że Guesk i Szalinc mogą być tym samym.

W wirach, prądach i tych błędnych ognikach widziano ślady działania Szalinca właśnie.

Więc osoby utopione przez Szalinca w kaszubskich wieżeniach zamieniają się w Moszkulce, czyli dusze topielców, które są uwięzione później w głębinach.

I te upiorne istoty, które powstały z ludzi, mają służyć albo Szalincowi, albo Gueskowi, bo podczas podwodnych uczt grają na morskich organach i tworzą tę muzykę, która gra przy akompaniamencie sztormu.

I choć Szalinc jest, no nie ukrywajmy, zasadniczo zły, to narracja ludowa przypisuje jego okrucieństwu pewną logikę.

Na tle słowiańskich demonów wodnych, Szalinc jest przede wszystkim postacią morską i wybitnie związaną z tym sztormem.