Mentionsy

Ja opowiem Wam dzisiaj o Adamie i Ewie w kontekście dzieł, które powstawały na początku XVI wieku, w kontekście twórczości Albrechta Dürera,

On to zapożyczył z dzieł, które tworzył Dürer.

I tutaj wspominałam Wam o tym, że między Albrechtem Dürerem a Cranachem zauważalna jest rywalizacja, taka kreatywna rywalizacja.

Oczywiście Dürer był celebrytą na miarę całego cesarstwa, był powszechnie znany,

Tutaj raczej ta współzależność przebiegała z dużym zyskiem dla pozycji Dürera.

Wskazują na to, że dodawali oni czerwony pigment do podłoża czy też do imprimitury, co było unikatowe w malarstwie niemieckim i wiąże ich z pracownią Michaela Wolgemutha, który na pewno był nauczycielem Dürera.

Dürer rozwinął swoim mistrzowskim miedziorycie Adamie i Ewie.

Co więcej, to jest też wynik przemyśleń, teoretycznych przemyśleń Dürera, który zmagał się, tak jak antyczni, z materią proporcji, ustalenia wzajemnych relacji, proporcji różnych części ciała, ukazywania ich też taka, żeby osiągnąć efekt idealny.

I Dürer chciał to naśladować, był teoretykiem sztuki, wprowadzał to też w swoich kompozycjach artystycznych, to przełożenie.

Natomiast Dürer przeniósł tą rzeczywistość antyczną, jaką emanują ciała pierwszych rodziców

I on jest na tym miedziorycie Dürera, jest tym, który w ogóle podaje w pysku, trzyma jabłko, podaje je w rękę Ewie.

Ale też i na wzorcach, które Dürer miał okazję obserwować we Włoszech, bo podróżował on do Włoch i mocno inspirował się tamtańszą sztuką, środowiskiem, rolą też jaką artysta zajmował w społeczeństwie, czyli nie był tym malującym sań i herbów na różnych przedmiotach użytkowych, tylko był artystą.

Więc tutaj ten Dürer na dwóch oddzielnych tablicach namalował Adama i Ewę właśnie nagich.

To samo jest u Dürera, podobnie jest to właśnie w dziele Cranacha.

To jest wąż, który ma taką koronę na głowie, podobnie jak na rycinie u Dürera i spogląda on z takim wręcz uśmiechem i wyczekiwaniem na Ewę, czy dokona ona tego aktu sprzeciwienia się Bogu, czy też nie.

Cranach miał zupełnie inną osobowość niż Dürer, ale dla nich obu odwołania antyczne były bardzo ważne.

Widzimy zatem, że Cranach nie był tylko biernym naśladowcą trendów, które płynęłyby od takich artystów jak Dürer.

Natomiast wybrał inną ścieżkę, pewnie bardziej stabilną od Dürera i stosował też w swojej twórczości nawiązania do antyku.