Mentionsy

Tak, dzisiaj zabiorę was w podróż w sumie niedaleko, bo do galerii sztuki dawnej Muzeum Narodowego w Warszawie i będę wam dzisiaj opowiadała o Adamie i Ewie Lucasa Cranacha starszego, perle naszej galerii sztuki dawnej, oczywiście jednej z wielu pereł, które pokazujemy.

Ten obraz jeszcze nigdy nie był samodzielnym bohaterem, bo wydaje mi się, że mogłam o nim wspominać już w pierwszym sezonie, który nagrywałam w 2021 roku i wtedy też mieliśmy wystawę poświęconą wizytującemu obrazowi Lucasa Cranacha starszego

To polecam Wam powrót do tego odcinka dosyć już odległego w czasie, chociaż ja mam wrażenie, że ta wystawa Natura i Sacrum poświęcona właśnie twórczości Cranacha dwóm obrazom i pięknym rycinom, które były z naszej muzealnej kolekcji również rysunkom, które pokazywaliśmy, że ta wystawa była

Opowiadam Wam o Adamie i Ewie namalowanych przez Lucasa Cranacha starszego, ale w tej opowieści będzie też o antyku, będzie o tym, jak wpływał on na artystów w późniejszych wiekach i o tym, że staje się to tym bardziej oczywiste, im lepiej znamy wzorce, z których czerpali, z których korzystali artyści początku XVI wieku.

Oczywiście renesans ten włoski rozpoczął się już w XV wieku we Florencji, ale miejsce i czas, w którym my się znajdujemy patrząc na Adama i Ewę i myśląc o tym, jak tworzył je Cranach, to początek XVI wieku w Niemczech.

Cranach związany był z Wittenbergą przez większą część swojego życia zawodowego.

Oni wszyscy w zasadzie na jednej ulicy mieli swoje siedziby i tam też mieszkał Lucas Cranach Starszy, który później otworzył wielki warsztat w mieście, był bardziej też aktywne miejsko.

Dzieło, które tak dzisiaj nas interesuje, jest o tyle zagadkowe, że nie wiemy dla kogo Cranach jest tworzu, tzn.

Adam i Ewa Lucasa Cranacha st.

O tym, że dzieło na pewno powstało w czasie, kiedy Cranach jeszcze był silnie związany z zamkiem, świadczy bardzo błaha rzecz.

I też układ poszczególnych desek wchodzących w skład podobrazia jest inny niż ten, z którego później Cranach będzie korzystał, to znaczy będzie zawsze wykorzystywał deski mające układ

Zbudowana jest tutaj ta poza zarówno Ewy, jak i Adama, ale to nie był wymysł Cranacha.

I tutaj wspominałam Wam o tym, że między Albrechtem Dürerem a Cranachem zauważalna jest rywalizacja, taka kreatywna rywalizacja.

Czy miał jakikolwiek związek z Cranachem, tego nie wiemy.

Jak było, trudno teraz przesądzić, na pewno Cranach tutaj wykorzystywał te wzorce, które

Drugim dziełem, a raczej parą dzieł, które niewątpliwie zainspirowały Lucasa Cranacha do jego twórczości, chociaż ciężko powiedzieć, czy mógł je widzieć, czy nie, jednak łączą one te same elementy, to znaczy nagość, akt, który jest wzorowany na rzeźbach antycznych.

Teraz u Cranacha widzimy bardzo wyraziste nawiązania do tych samych pomysłów.

I Cranach zdaje się inspirować kilkoma elementami.

To samo jest u Dürera, podobnie jest to właśnie w dziele Cranacha.

Ale wydaje mi się, że kiedy patrzymy na dzieło Cranacha, te postaci są trochę bardziej melancholijne.

Myślę, że Cranach aż tak głęboko nie wchodził w myślenie o tym, co powinien, a czego nie powinien malować.

A kreatywność Cranacha przejawiała się też w jego decyzjach biznesowych, jak zakup apteki, ponieważ dzięki temu mógł taniej kupować pigmenty, bo wtedy pigmenty kupowało się w aptece, więc on w cenach hurtowych mógł je nabywać gdzieś indziej.

Cranach miał zupełnie inną osobowość niż Dürer, ale dla nich obu odwołania antyczne były bardzo ważne.

Adam i Ewa Lucasa Cranacha st.

Widzimy zatem, że Cranach nie był tylko biernym naśladowcą trendów, które płynęłyby od takich artystów jak Dürer.