Mentionsy

Od tajemniczych początków w III tysiącleciu przed Chrystusem, przez złote czasy Hammurabiego, aż po dramatyczne podboje i odrodzenia opowiemy o tym, jak Babilon stał się legendą.

Babilon, jedno z najznaczniejszych miast starożytnej Mezopotamii, zostało wspomniane po raz pierwszy pod koniec III tysiąclecia przed Chrystusem.

Zmianka ta miała miejsce za panowania Szach Kalari, władcy Imperium Akadejskiego, który rządził od 2217 do 2193 r. przed Chrystusem.

Amoryci, semickie plemię pochodzący z regionu Lewantu, w III tysiącleciu przed Chrystusem coraz liczniej napływali do Mezopotamii.

Jego rządy, według średniej chronologii, datuje się na lata od 1894 do 1881 roku przed Chrystusem.

Najwybitniejszym królem tej dynastii był Hammurabi, rządzący od około 1792 do 1750 roku przed Chrystusem.

Pierwsze Imperium Babilońskie powstało w XVIII wieku przed Chrystusem za panowania Hammurabiego Bondu.

Hammurabi rozpoczął swoje rządy w 1792 roku przed Chrystusem, początkowo prowadząc ostrożną politykę.

Po śmierci Hammurabiego w 1750 roku przed Chrystusem I Imperium Babilońskie zaczęło stopniowo upadać.

Ostatecznie Babilon został w XVI wieku przed Chrystusem podbity przez Chetytów, a później przez Kasytów.

Chetycka inwazja około 1595 roku przed Chrystusem, prowadzona przez chetyckiego króla Murshili, doprowadziła do końca dynastii Amorytów.

Jednak w późniejszym okresie dynastii, w XII wieku przed Chrystusem, kasyci zaczęli tracić kontrolę nad imperium.

W 1155 roku przed Chrystusem rządy kasytów zakończyły się pod bojem Babilonu przez Imperium Elamitów wraz z rozwojem Imperium Asyryjskiego w IX do VII wieku przed Chrystusem.

Aseryjczycy, lud z północnej Mezopotamii, od XIV wieku przed Chrystusem budowali swoją militarną i kulturalną potęgę.

Ale w IX wieku przed Chrystusem znacznie rozszerzyli swoją dominację w regionie.

Początkowo próbował zachować niezależność, odgradzając się od Asyrujczyków, ale w IX wieku przed Chrystusem doszło do bezpośredniego konfliktu, gdy Asyria podjęła próbę przejęcia kontroli nad miastem.

W 729 r. przed Chrystusem Babilon znalazł się pod bezpośrednią władzą aseryjskiego króla Tiglat Pailesera II, który podporządkował miasto, zmieniając krajobraz polityczny regionu.

Szczególnie w VIII wieku przed Chrystusem dochodziło do powtarzających się rebelii, prowadzonych przez samych Babilończyków lub wspieranych przez sąsiednie ludy.

Szczególnie w VII wieku przed Chrystusem, gdy imperium asyryjskie zaczęło zmawiać się z polityczną niestabilnością.

Asyryjskie rządy nad Babilonem zakończyły się pod koniec VII wieku przed Chrystusem, gdy Babilon wraz z Medami pokonał Imperium Asyryjskie, a nowe Imperium Babilońskie powstało pod wodzą Nabuchodonozora II Przeościenu.

Konflikty między Asyrią a Babilonem trwały już wcześniej, ale zniszczenie z 689 roku przed Chrystusem

W 1703 roku przed Chrystusem przeprowadził pierwszą akcję militarną przeciwko Babilonowi, zdobywając miasto i ustanawiając swoją władzę nad tym obszarem.

Po powtarzających się powstaniach, w 689 r. przed Chrystusem Senna Charyb podjął decyzję o ostatecznym rozwiązaniu – całkowitym zniszczeniu Babilonu.

Nowe imperium babilońskie, istniejące od 626 do 539 r. przed Chrystusem pod wodzą Nabopolasara i jego syna Nabuchodonozora II,

Powstanie nowego Imperium Babilońskiego rozpoczęło się, gdy Nabopolaser w 626 r. przed Chrystusem przejął władzę nad Babilonem, wyzwalając go spod panowania Asyryjczyków.

Po śmierci Nabuchodonozora II w 562 r. przed Chrystusem nowe imperium babilońskie weszło w okres politycznej niestabilności.

W 1539 roku przed Chrystusem Babilon został podbity przez Persów pod wodzą króla Cyrusa II, co oznaczał koniec nowego imperium babilońskiego Pando.

Zdobywanie Jerozolimy w roku 586 przed Chrystusem przez Nabuchodonozora II było kluczowym wydarzeniem.

W roku 588 przed Chrystusem rozpoczął on oblężenie Jerozolimy, które trwało trzy lata.

Pomimo desperackiej obrony, miasto zostało zdobyte i zniszczone w roku 586 przed Chrystusem.

Okres wygnania babilońskiego zakończył się w roku 539 przed Chrystusem.

Nabuchodonozor II, rządzący od 605 do 562 roku przed Chrystusem, był nie tylko zdobywcą, ale także wielkim mecenasem architektury i sztuki.

Podbój Babilonu przez Imperium Achemenickie w roku 539 przed Chrystusem stanowił przełomowy moment w jego historii, gdy miasto znalazło się pod władzą króla Cyrusa Wielkiego, założyciela Imperium Perskiego.

Zdobywanie Babilonu przez Cyrusa w roku 539 przed Chrystusem przebiegło zaskakująco gładko, co w wielu starożytnych źródłach uznano za cud.

W roku 331 przed Chrystusem Babilon doświadczył kolejnego przełomu, gdy został zdobyty przez Aleksandra Wielkiego Cantillon.

Aleksander Wielki, mając zaledwie 32 lata, zachorował podczas pobytu w Babilonie w roku 323 przed Chrystusem i zmarł w tajemniczych okolicznościach.

Po śmierci Aleksandra Wielkiego w roku 323 przed Chrystusem jego ogromne imperium rozpadło się, a tereny będące pod jego kontrolą zostały podzielone między generałów, zwanych diadochami.

W roku 312 przed Chrystusem założył dynastię Seleucydów i stworzył Imperium Seleucyckie, które rozciągało się na rozległe obszary Bliskiego Wschodu, od Azji mniejszej po Mazopotamie.

Z czasem, zwłaszcza w II wieku przed Chrystusem, Babilon niemal całkowicie stracił znaczenie.

Po rozpadzie Imperium Seleucyckiego w II wieku przed Chrystusem, gdy Seleucydzi osłabli z powodu wewnętrznych konfliktów i zewnętrznych zagrożeń, Partowie przejęli kontrolę nad znaczną częścią Mezopotamii, w tym nad Babilonem.