Mentionsy

Sprawa Karla Denke od samego początku budziła ogromne zainteresowanie i równie duże emocje.

Karl Denke, starszy i zdecydowanie lepiej zbudowany, przyciskał go do ziemi, nie przestając atakować.

Bez względu na specyfikację użytego narzędzia, czy też jego brak, furia Denke była niezaprzeczalna.

Mieszkańcy nie kryli swojego zdumienia szaleństwem bijącym z oczu Denke, mężczyzny, którego do tej pory uważano za wyjątkowo spokojnego.

To, co się działo z nim teraz, było wprost nie do uwierzenia, jak relacjonowano później w prasie zachowanie Denke.

Denke siedział na łóżku, a wygląd jego wzbudzał rzeczywisty postrach.

W zamian za to Denke zaoferował mu 20 fenningów.

Gdy te dziwaczne słowa miałem napisać, musiałem się mimowoli zaśmiać i odwróciłem się ku Denkemu.

Wtedy też po raz pierwszy zwrócono uwagę na zachowanie tego lokatora, Karla Denkego.

Karl Denke, poproszony o zrekonstruowanie wydarzeń, początkowo nie potrafił logicznie wytłumaczyć, co się stało.

W końcu był żebrakiem i włóczęgą, a Karl Denke może i nieco zdziwaczałym, aczkolwiek szanowanym wieloletnim obywatelem miasta.

Dopiero obecność siekiery w mieszkaniu oraz przeprowadzone badanie lekarskie, które potwierdziło obrażenia na głowie Olivera, sprawiły, że policja zdecydowała się doprowadzić Denkego do urzędu śledczego.

W noc po aresztowaniu w więziennej celi Karl Denke odebrał sobie życie.

Ale wkrótce już nikt nie miał litości dla Denkego.

Po śmierci Denkego należało sporządzić spis inwentarza, zabezpieczyć majątek i przekazać go rodzinie.

W drewutni, a według części relacji także w stajni lub szopie należącej do Denkego, stał wielki drewniany kubeł wypełniony zapeklowanym mięsem.

Na podłodze izby w mieszkaniu Denkego oraz na pościeli odnaleziono liczne ślady krwi.

W szafach wisiały płaszcze, kurtki i inne części garderoby, które najwyraźniej nie należały do samego Denkego.

Z tego samego materiału robione były również szelki koloru żółtawo-brunatnego, podobne do tych, które Denke miał nosić na co dzień.

Część źródeł sugeruje, że do tego przerażającego odkrycia przyczynił się siostrzenie samego Denkego.

A osobą odpowiedzialną za tę makabrę był na pozór szary obywatel Karl Denke.

Denke urodził się 12 sierpnia 1870 roku jako drugi syn stosunkowo zamożnego rolnika z Dolnego Śląska.

Karl Denke był kawalerem.

Zwracano uwagę, że Denke stale przyjmował pod swój dach obcych mężczyzn, najczęściej wędrownych czeladników i żebraków.

Wtedy jeszcze zakładano, że Denker poluje na bezpańskie psy i koty.

Denke starał się jak najefektywniej wykorzystać swoje ofiary, pozyskując z nich wszystko, co tylko mógł, a ich krew posłużyła mu do nawożenia gruntu.

Podobnie te sprawy relacjonowali rodzice jednego z chłopców, który pracował dorywczo w ogrodzie Karla Denke.

Pojawiły się także zeznania wędrownych czeladników, którzy mieli kontakt z Denke.

Inny świadek, Czeladnik Szewski, zeznał, że w zamian za mięso otrzymane od Karla Denke wykonał dla niego parę butów.

Na zachowanie Denke zwrócono także uwagę w trakcie prac, jakie wykonywał u innych osób.

Skala zapasów znalezionych w domu Carla Denke sugerowała, że mężczyzna nie byłby w stanie zjeść wszystkiego sam.

Według świadków Denke miał swój mały kramik na wrocławskim rynku.

Był znany wśród lokalnych handlarzy jako wujcio Denke.

W pewnym artykule pojawia się nawet wzmianka, że podczas jednego z okolicznych wesel wszystkim zaproszonym gościom zaserwowano mięso zakupione właśnie od wujcia Denke, za co biesiadnicy mieli później zapłacić rozstrojem żołądka.

Według części doniesień mieszkańcy natrafiali na nie w pobliskich lasach już na kilka lat przed wykryciem makabrycznej działalności Karla Denke.

Pojawiły się także informacje, że Denke miał prowadzić szczegółową dokumentację swoich czynów.

Denke w ogóle z wielką systematycznością prowadził listę zabijanych przez siebie osób.

Policja domyśla się, że Denke posiadał własny alfabet i że znaki wyryte na płytkach glinianych odnoszą się do popełnianych przez niego zbrodni.

Prasa natychmiast podchwyciła nośny temat, rozpisując się o kanibalu z Münsterbergu, a mieszkanie Karla Denke zyskało nową nazwę – jaskinia ludożercy.

Ilu ludzi rzeczywiście padło ofiarą Carla Denke?

W pierwszych relacjach prasowych pojawiła się liczba pięciu osób, których tożsamość można było w ten sposób powiązać z mieszkaniem Denkego.

Im dłużej trwało śledztwo, tym więcej pojawiało się nazwisk ludzi, którzy zaginęli w okolicy albo mieli wcześniej kontakt z Karlem Denke.

Jego dokumenty odnaleziono w mieszkaniu Denkego.

W podobnym tonie pisano o Karlu Zeidlu, monterze maszynowym i dawnym znajomym Denkego, który zniknął z Münsterbergu 3 lata przed wykryciem sprawy.

Im bardziej rosła skala tej makabry, tym chętniej do nazwiska Denkego dopisywano kolejne nierozwiązane sprawy.

Według części doniesień zapiski odnalezione w mieszkaniu Karla Denke miały wskazywać, że 31 grudnia 1909 roku to on zamordował Emmę Zander.

Pewne jest natomiast, że sprawa Trautmana wróciła po wykryciu działalności Denkego, a jego obrońca podjął starania o wznowienie postępowania i rehabilitację niesłusznie skazanego.

Sam ten wątek pokazuje, jak daleko mogły sięgać konsekwencje działalności Denke.

Napaść na Vincentego Olivera nie doprowadziła do wykrycia pojedynczej zbrodni, lecz odsłoniła działalność, która mogła trwać przez znaczną część dorosłego życia, Carla Denke.

Tajemniczy aspekt tej sprawy potęgował fakt, iż Denke nie stanął przed sądem.

Ciało Karla Denke spoczęło na lokalnym cmentarzu, bez rozgłosu, pod nadzorem policji, w atmosferze napięcia i niechęci ze strony mieszkańców.

Sprawa Karla Denke bardzo szybko wyszła poza ramy kroniki kryminalnej.

Wśród piekielnych tam katuszy, Denke jednak nabrał tuszy.