Mentionsy

Też dużo się o tym mówi, ale najwięcej mówi się o konkursie pianistycznym Chopinowskim.

Bezcenny, bo pamiętał konkursy Chopinowskie od samego zarania, od pierwszego wydania.

Mówiąc o tym, że sam i bez trudu nie pomyliłbym się, ponieważ jesteś współautorem wraz z Różą Świadczyńską i z Wojciechem Barcikowskim audycji Wielki, Większy i Największy, czyli Konkurs Chopinowski w stu odsłonach.

To się nie mieści w głowie, że to już 100 lat w 1927 roku minie, stuknie setka Konkursowi Chopinowskiemu.

Idea Żurawlewa bardzo przyczyniła się do popularyzacji muzyki, twórczości Chopina, ale myślę, że warto pamiętać o tym i my to też podkreślamy, prezentując nagrania Chopinowskie w interpretacjach wielkich mistrzów przełomu XIX-XX stulecia,

I wszelkie próby zmiany charakteru konkursu Chopinowskiego, aby go właśnie otworzyć na muzykę innych kompozytorów, aby go trochę poszerzyć, zmienić,

Tyle o pierwszym konkursie, a za kilka Chopinowskich minut, proszę państwa, część druga naszej opowieści o przedwojennych konkursach Chopinowskich.

Waldorffa, który przed wojną śledził konkursy Chopinowskie, aczkolwiek pierwsze dwa tylko przez radio.

Byli już międzynarodowe, ponieważ słusznie doszli nasi polscy organizatorzy do wniosku, że przecież tu chodzi nie o to, żebyśmy uczyli grać Chopina innych, żeby cały świat grał Chopina tak jak grają Polacy, tylko żeby ten Chopin rozszedł się na cały świat i żeby w każdym kraju był inny styl Chopinowski, tak jak inaczej się gra Beethovena, Bacha czy Mozartza.

Nie bez znaczenia wydaje mi się był fakt, że inicjator konkursu Chopinowskiego, Jerzy Żurawlew, był z matki Polki, ale z ojca Rosjanina.

To, aby właśnie w Warszawie podczas konkursów Chopinowskich spotykały się bardzo różne wizje, bardzo różne szkoły i aby podczas tej rywalizacji, podczas etapów, podczas zmagań wykuwała się gdzieś ta

Nie wszyscy oni później muszą żyć pod szyldem zwycięzca konkursu Chopinowskiego i nic więcej.

Konkursu Chopinowskiego, a więc jakaś ciągłość.

Więc ja sobie pozwalam nazwać konkurs Chopinowski mistrzostwami.

To była druga część naszej opowieści, przepraszam, opowieści Przemysława Psikuty i Jerzego Waldorffa o przedwojennych konkursach Chopinowskich, a ja nazywam się Grzegorz Kalinowski.

Trudno wyobrazić sobie jesień co pięć lat, warszawską jesień bez konkursu Chopinowskiego, ale kiedyś niekoniecznie była to jesień.

Jerzy Waldorff oglądał swoich znajomych, którzy grali, którzy przystąpili do konkursu Chopinowskiego.

Ja muszę przyznać, że nie mam znajomych, którzy występują w Konkursie Chopinowskim.

Również dzięki temu mógł zarejestrować w profesjonalnych studiach dla wytwórni EMI, dla filii też amerykańskiej Angel, wiele arcyciekawych płyt Chopinowskich, które były dostępne na całym świecie.

Konkurs Chopinowski w stu odsłonach z Różą Świadczyńską i Przemysławem Psikutą w rolach głównych oraz nieocenionym Wojciechem Barcikowskim z Archiwum Polskiego Radia, który pomógł im tę fantastyczną audycję wielogodzinną stworzyć.