Mentionsy

Rozrywkowe, bo będziemy mówić o starym kinie, a sentymentalne to dla tych z Państwa, którzy mają odpowiedni PESEL, moc wzruszeń, bowiem głosem wiodącym będzie pan Stanisław Janicki.

Bo jak można mówić o starym kinie bez pana Stanisława Janickiego?

Muszę przyznać, że podróż do Bielska Białej to dla mnie była jakby podróż w czasie, bo w Bielsku Białej mieszka pan Stanisław Janicki.

Wcześniej przez 10 ostatnich lat spotykaliśmy się ze Stanisławem Janickim w Warszawie, kiedy jeszcze mógł przyjeżdżać do Warszawy.

Bardzo często mi się zdarza, jak w ostatnim czasie, jak mówię, byłem u pana Stanisława Janickiego.

Tak, pan Stanisław Janicki żyje.

Pan Stanisław Janicki...

Niech państwa nie zmyli to, że pan Stanisław Janicki urodził się w Czechowicach-Dziedzicach, że związany przez lata był z Bielsko-Białą, ale swój pierwszy seans filmowy zaliczył w Warszawie.

Polskie kino międzywojenne oczami Stanisława Janickiego i Olgi Gartner.

Zresztą Stanisław Janicki opowiada oczywiście o tym, że pierwszą produkcją, która zrobiła na nim ogromne wrażenie była Królewna Śnieżka i Siedmiu Krasnoludków.

No więc wyobraźmy sobie, jakie wrażenie ten seans musiał na Stanisławie Janickim zrobić.

To zawsze jest czas na to, żeby stare kino poznać i żeby się o nim troszeczkę więcej dowiedzieć, bo, co też warto podkreślić, Stanisław Janicki na samym początku swojej kariery telewizyjno-radiowej, bo wcześniej pracował w radio, powiedział, że nie odróżniał Jadwigi Smosarskiej od Elżbiety Barszczewskiej.

Ciekawe, jakby się potoczyły losy pana Stanisława Janickiego, gdyby zaczął studiować trochę później, albo gdyby wtedy właśnie, kiedy pisał pracę magisterską u profesora Teplica, ten właśnie przenosiłby się do Łodzi, bo trzeba przypomnieć, że profesor Teplic był rektorem łódzkiej filmówki aż do roku 1968.

Stanisław Janicki podkreśla i tutaj mogli Państwo również usłyszeć, że ten akurat pedagog wywarł na niego największy wpływ.

To chyba dzięki panu profesorowi znamy dzisiaj program w Starym Kinie i możemy korzystać też z ogromnej wiedzy Stanisława Janickiego.

Polskie kino międzywojenne oczami Stanisława Janickiego i Olgi Gartner.

Kolejny etap spotkania z panem Stanisławem Janickim to praca magisterska, którą pisał.

Mimo tej pracy magisterskiej, którą popełnił człowiek-instytucja, wtedy jeszcze młody chłopak, a dzisiaj legenda, czyli pan Stanisław Janicki, Cenkalski wydaje się być reżyserem kompletnie zapomnianym.

Stanisław Janicki, że była to wybitna produkcja dokumentalna i przypomnijmy jeszcze o tym, że był nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film dokumentalny.

Pan Stanisław Janicki wspominał o tym, że na zajęciach z filmoznawstwa pierwsze trzy filmy przedwojenne, które obejrzał, to były Strachy, Trendowata i Znachor.

Posłuchajmy, jak to definiuje, jak to określa, jak o tym opowiada pan Stanisław Janicki.

Próbowałem, czego była świadkiem, wydobyć od pana Stanisława Janickiego.

Sądziłem, że pan Stanisław Janicki też będzie zmęczony tym pytaniem.

Trochę pan Stanisław Janicki uciekł od odpowiedzi, który z tych filmów byłby najlepszy, wytypował artystów.

Stanisław Janicki jest autorem również felietonów dotyczących głównie kina zagranicznego.

Darwilu z nas największa gwiazda kina przedwojennego, niewątpliwie najlepszy komik, ale zdaniem pana Stanisława Janickiego jednak daleko, daleko, daleko za Charlesem Chaplinem.

Zaskoczył mnie Stanisław Janicki swoją opinią o Adolfie Dymszy, ale wiem z poprzednich rozmów z nim, że darzy go ogromną sympatią.

Taką lekcję wyniosłem z tego spotkania z panem Stanisławem Janickim.

Stanisław Janicki rzeczywiście w 1997 roku wyreżyserował film Eugeniusz Bodo za winy nie popełnione.

I powiem Państwu też w głębokiej tajemnicy, proszę obiecać, że nikomu Państwo nie powiedzą, że my znamy też ogromny sekret Eugeniusza Bodo właśnie dzięki Stanisławowi Janickiemu.

A teraz posłuchamy pana Stanisława Janickiego już bez sekretów, bez tajemnic o tym, jakie szanse pan Janicki dawał by Eugeniuszowi Bodo w Hollywood.

Jak by to wszystko wyglądało, tego nie wiemy, ale pozostajmy przy opinii pana Stanisława Janickiego, że jednak Eugeniusz Bodo czy

Mimo niedostatków polskiego kina przedwojennego, jednak pan Stanisław Janicki promował je, przypominał, mówił o nim krytycznie, ale ciepło.

Na państwa podwieczorku był dzisiaj pan Stanisław Janicki, który jednak tym razem, może dlatego, że to radio, a nie telewizja, nie mówił aż tak bardzo ciepło o przedwojennych polskich artystach.

Stanisław Janicki potrafi i pochwalić, i skrytykować przedwojenny polski film.

Żeby nie było takim kinem, jednak powiedzmy sobie to szczerze, my nie jesteśmy ucioci na imieninach, do czego namawia pan Stanisław Janicki, ale jednak to przedwojenne nasze kino było miłe, fajne, swojskie, ale jednak zaściankowe.

Natomiast moim zdaniem kluczem do tego, aby to nasze polskie kino się bardziej rozwijało, zresztą Stanisław Janicki też o tym mówił niejednokrotnie nam podczas spotkań, jest to, aby dać szansę komuś, kto ma pomysł nietypowy.

A sam Stanisław Janicki otrzymał taką szansę, ponieważ jako człowiek radia i w zastępstwie do programu telewizyjnego otrzymał taką szansę i z tego się narodziło w starym kinie.

Przypomnę, że naszym gościem specjalnym wprost z Bielska był pan Stanisław Janicki, a w naszym warszawskim studiu gościliśmy Olgę Gertner z portalu i fundacji stare-kino.pl.