Mentionsy

IKIGAI to sztuka życia w zgodzie z sobą i światem, równowaga między działaniem a byciem, pomiędzy prywatnym spełnieniem a wkładem w dobro wspólne.

O tym dzisiaj rozmawiam z Dagmarą Modrzejewską, która przybliży Wam ideę ikigai.

Dagmara, to nasza rozmowa może mieć takie przesłanie, bo właśnie przygotowując się do niej, przeszło mi przez myśl takie zdanie, że zamień cel na doświadczanie, bo będziemy dzisiaj mówiły o tym ikigai.

I jakbyś mogła trochę więcej od początku opowiedzieć, czym jest to ikigai, a czym nie jest.

IKIGAI to jest bardzo mocne przemyślenie tego, co ja chcę zrobić dla świata, a nie tylko przez pryzmat swojej osoby, tego, czym chcę się zajmować.

I w Japonii na przykład, jeżeli chodzi o ikigai, połączenie takiej właśnie pasji, hobby, powołania, pracy z sensem i źródła dochodu, na przykład idą w stronę takich czynności jak produkowanie drzewy bonsai.

Więc takim pierwszym krokiem w ikigai trzeba zrobić w stronę tego, żeby sobie uporządkować

No bo do mnie generalnie na mentoringi z IKIGAI przychodzą osoby, które właśnie są w jakby takich trzech ścieżkach, że albo właśnie mają pracę, której nie lubią w ogóle, a tak się wydarzyło, że muszą ją wykonywać z jakichś różnych powodów, presji,

Jeżeli jesteśmy wikigai, rozumiemy to, że myśmy przyszli na ten świat kompletni, kompletni, wystarczający.

A druga sprawa, że też w IKIGAI mocno trzeba się zanurzyć też taką holistyczność, czyli popatrzeć całościowo na coś, a my bardzo często, to co powiedziałeś o tych klapkach na oczach, jak one są, no to nie ma holistyczności, bo ja biegnę na swoim torze, prawda, i ja nie widzę tego, co jest po boku, bo się koncentruję na tym celu takim wprost.

Przyjrzyj się temu światu, bo ikigai to nie jest praca taka, żeby się na swoim ego koncentrować, tylko to jest praca właśnie na rzecz, żeby to było potrzebne innym ludziom.

IKIGAI podchodzi do tego, że zrobi produkt, który rozwiąże jakiś problem społeczny.

IKIGAI- sens Twojego życia znany od tysięcy lat Dagmara Modrzejewska w Opal w kamerze.

Żeby to tak było jasne, to ja powiem tak, ja dalej jestem gdzieś w fazie in progress, bo ja przeprojektowałam moje życie na Ikigai w 2014 roku, kiedy pracowałam na etacie bardzo długie lata i postanowiłam, że to już wystarczy, że to już jest ten moment, kiedy ja już robię na swoją markę i jakby w ogóle nie ma mowy, żeby kontynuować takie dotychczasowe

I to od 2015 roku, że tak powiem, wdrożyłam to moje ikigai w życie.

Na bazie tego, co mówisz, czyli łączenia ikigai z tym, co się dzieje w świecie, bo trzeba być świadomym, to mam taką myśl, że przede wszystkim okej, rób to, co jest z tobą spójne, to, czego potrzebuje świat, ale też łap się na tym, że jeżeli coś przestaje działać,

I mówisz, że ostatnim filarem Ikigai jest też to, za co świat chce mi zapłacić.

Jeżeli ja wyrosłam z jakiejś relacji jak z zaciasnej sukienki z jakąś osobą, to ja też w ramach ikigai jestem w stanie pożegnać tą relację z szacunkiem dla niej, że ona była fajna na ten moment mojej dojrzałości i świadomości w tym momencie w moim życiu.

I właśnie wydaje mi się, że w aspekcie ikigai to musimy nauczyć się również rozróżniać lęk społeczny od tej naszej intuicji, bo my za rzadko słuchamy naszej intuicji.

Jeżeli tego nie wiem, trzeba wykonać pracę w stronę ikigai.

I mi się wydaje, że właśnie ja tego nie rzucam, bo mam tą ikigai, wiesz?

Nie ma przypadków, po to Cię poznałam, żeby się też utwierdzić, że ja jestem w miejscu, gdzie mam swoje ikigai, gdzie rzeczywiście robię rzeczy, które w moim przeświadczeniu dają wartość drugiemu człowiekowi, bo zapraszam ciekawe osoby itd.

Jednak to jest dla naszego komfortu, dla naszego ikigai też, dla naszego dobrostanu, dla naszej jakości życia niezbędne.